Η επαναλειτουργία του Δημοτικού Κολυμβητηρίου Ναυπλίου είναι αναμφίβολα θετική. Οι αθλητές, τα παιδιά, τα σωματεία και οι οικογένειες της περιοχής δικαιούνται μια ασφαλή και λειτουργική αθλητική εγκατάσταση.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε εργασία συντήρησης μπορεί αυτομάτως να βαφτίζεται «αναβάθμιση». Γιατί αυτό ακριβώς προκύπτει από την ανακοίνωση της Δημοτικής Αρχής του κ. Ορφανού.
Υδροβολές, καθαρισμοί, αρμολογήσεις, αντικατάσταση πλακιδίων και επιχειλίων, υγρομόνωση, βαψίματα, επισκευές στο δίκτυο ύδρευσης, αλλαγές σε σχάρες και αναμικτήρες. Όλα αναγκαία. Όλα χρήσιμα. Αλλά όλα αυτά είναι, κατά κύριο λόγο, συντήρηση και αποκατάσταση φθορών.
Δεν είναι κάποια θεαματική μεταμόρφωση της εγκατάστασης. Δεν προκύπτει από την ανακοίνωση ένα νέο αθλητικό έργο, μια ουσιαστική τεχνική αναβάθμιση ή μια ολοκληρωμένη παρέμβαση που να αλλάζει πραγματικά το επίπεδο λειτουργίας του Κολυμβητηρίου. Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα.
Όταν μια δημοτική αρχή παρουσιάζει τη στοιχειώδη συντήρηση μιας δημοτικής υποδομής ως σημαντικό επίτευγμα, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις εργασίες. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη διοίκηση.
Η συντήρηση δεν είναι προαιρετική. Δεν είναι χάρη προς τους δημότες. Είναι μέρος της καθημερινής ευθύνης μιας δημοτικής αρχής.
Και μάλιστα, οι φθορές που περιγράφονται στην ανακοίνωση δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Διαβρωμένες σχάρες, φθαρμένα πλακίδια, προβλήματα στις εγκαταστάσεις και ανάγκη εκτεταμένων εργασιών δείχνουν ότι κάποια πράγματα δεν αντιμετωπίστηκαν έγκαιρα.
Η πραγματική πρόκληση για έναν δήμο δεν είναι να κλείσει μια εγκατάσταση όταν τα προβλήματα έχουν συσσωρευτεί και στη συνέχεια να παρουσιάσει την αποκατάστασή τους ως «αναβάθμιση». Η πρόκληση είναι να μην φτάνει ποτέ η εγκατάσταση σε αυτό το σημείο. Αυτό λέγεται προληπτική συντήρηση. Και απαιτεί πρόγραμμα, τεχνική παρακολούθηση, προϋπολογισμό και διοικητική συνέχεια.
Η Δημοτική Αρχή του κ. Ορφανού, μιλά για «σταδιακή αναβάθμιση» και υποστηρίζει ότι δεν περιορίζεται σε προσωρινές λύσεις. Ωραία. Τότε όμως ας παρουσιάσει το σχέδιο.
Ποια είναι η συνολική εικόνα που θέλει να δημιουργήσει για το Κολυμβητήριο; Ποιες παρεμβάσεις ακολουθούν; Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα; Ποιος είναι ο συνολικός προϋπολογισμός; Τι προβλέπεται για τον μηχανολογικό εξοπλισμό, την ενεργειακή απόδοση, την ασφάλεια και τη μακροχρόνια λειτουργία της εγκατάστασης; Χωρίς αυτές τις απαντήσεις, η λέξη «αναβάθμιση» παραμένει περισσότερο επικοινωνιακή διατύπωση παρά τεκμηριωμένος σχεδιασμός.
Υπάρχει και μια ακόμη αντίφαση που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Το Κολυμβητήριο επαναλειτουργεί, ενώ σύμφωνα με την ίδια την ανακοίνωση ορισμένες εργασίες συνεχίζονται και κάποιες αντικαταστάσεις θα ολοκληρωθούν τις επόμενες ημέρες.
Αυτό μπορεί να είναι απολύτως διαχειρίσιμο τεχνικά. Όμως, όταν η ασφάλεια αποτελεί βασικό επιχείρημα για τις παρεμβάσεις, η ενημέρωση οφείλει να είναι απολύτως συγκεκριμένη: τι έχει ολοκληρωθεί, τι εκκρεμεί και υπό ποιες προϋποθέσεις λειτουργεί η εγκατάσταση;
Και υπάρχει ένα ακόμη κενό, ίσως το σημαντικότερο για τους δημότες: Πόσο κόστισαν όλα αυτά;
Η ανακοίνωση περιγράφει αναλυτικά τις εργασίες, αλλά δεν δίνει αντίστοιχη εικόνα για το οικονομικό τους αποτύπωμα. Ποιο ήταν το συνολικό κόστος; Πώς έγιναν οι αναθέσεις; Από ποιον προϋπολογισμό χρηματοδοτήθηκαν; Πόσα ακόμη χρήματα θα απαιτηθούν για τις επόμενες παρεμβάσεις;
Οι δημότες δεν χρειάζονται μόνο φωτογραφίες εργασιών και λίστες παρεμβάσεων. Χρειάζονται πλήρη εικόνα για το τι πληρώνουν και τι ακριβώς παραλαμβάνουν.
Δεν χρειάζεται να παρουσιάζεται κάθε επισκευή ως «αναβάθμιση». Χρειάζεται να υπάρχει ένα σταθερό σύστημα συντήρησης, ώστε οι επισκευές να μη συσσωρεύονται και να μην απαιτούν κάθε τόσο έκτακτες παρεμβάσεις. Εν ολίγοις χρειάζεται διοίκηση.
Η επαναλειτουργία είναι καλοδεχούμενη. Οι εργασίες ήταν αναγκαίες. Αλλά δεν πρέπει να συγχέουμε το αυτονόητο με το μεγάλο έργο.
Γιατί μια δημοτική αρχή κρίνεται όχι από το πόσο αποτελεσματικά ανακοινώνει ότι επισκεύασε μια εγκατάσταση, αλλά από το αν μπορεί να την κρατήσει ασφαλή, σύγχρονη και λειτουργική χωρίς να περιμένει πρώτα να γεμίσει προβλήματα.
Η συντήρηση είναι υποχρέωση. Η αναβάθμιση είναι πολιτική επιλογή. Και η επιλογή αυτή αποδεικνύεται με σχέδιο, χρήματα, χρονοδιάγραμμα και αποτέλεσμα, όχι με τίτλους και ανακοινώσεις.
Α.Κ.
