Στις 30 Απριλίου 2026, ο τότε Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών της Δημοτικής Αρχής Ορφανού, Γιώργος Φραγκιουδάκης, πανηγύριζε μέσω επίσημου δελτίου Τύπου για την «πρώτη νίκη του αυτονόητου και της κοινής λογικής» στο ζήτημα του Ξενία Ναυπλίου.
Μιλούσε για προστασία του ιστορικού κτιρίου και για την προοπτική να «επιστρέψει η ζωή» σε έναν εμβληματικό χώρο, μετά από 25 χρόνια εγκατάλειψης.
Τέσσερις μήνες μετά, όμως, έρχεται η ώρα της σύγκρισης λόγων και έργων.
Η ΕΤΑΔ προχωρά διαδικασίες αξιοποίησης για 29 ιστορικά Ξενία σε όλη τη χώρα.
Το Ξενία Ναυπλίου δεν είναι μέσα σε αυτή την τροχιά.
Και κάπου εδώ η «πρώτη νίκη» αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακό σύνθημα παρά με την αρχή μιας πραγματικής διεκδίκησης. Γιατί αν τον Απρίλιο πανηγυρίζεις για μια «νίκη», το ελάχιστο που περιμένουν οι πολίτες είναι να δουν τη συνέχεια.
Ποια ήταν τα επόμενα βήματα της Δημοτικής Αρχής του κ. Ορφανού; Ποια συγκεκριμένη πρόταση κατατέθηκε; Ποια πίεση ασκήθηκε; Ποια δέσμευση εξασφαλίστηκε;
Οι ανακοινώσεις υπάρχουν. Το αποτέλεσμα όμως πού είναι;
Η υπόθεση του Ξενία αποκαλύπτει, για ακόμη μία φορά, το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στην επικοινωνία και στην ουσία. Η Δημοτική Αρχή Ορφανού μπορεί να παρουσιάζει κάθε εξέλιξη ως επιτυχία. Όταν όμως ανοίγει μια πραγματική διαδικασία αξιοποίησης και το Ναύπλιο δεν βρίσκεται μέσα σε αυτήν, τότε τα δελτία Τύπου δεν αρκούν για να κρύψουν την πραγματικότητα.
25 χρόνια εγκατάλειψης. Μία «πρώτη νίκη». Και τώρα 29 Ξενία σε τροχιά αξιοποίησης, χωρίς το Ναύπλιο. Αυτό δεν είναι ώρα για πανηγυρισμούς. Είναι ώρα για απαντήσεις.
Και κυρίως, είναι ώρα να φανεί αν η Δημοτική Αρχή του κ. Ορφανού μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να ανακοινώνει τις «νίκες» της.
Α(Κακος)
