Η παρέμβαση του κ. Καράπαυλου για τον πολιτισμό στον Δήμο Ναυπλιέων έχει ένα εμφανές πολιτικό χαρακτηριστικό: επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το συγκεκριμένο στο γενικό. Μιλά για τον λαϊκό πολιτισμό, για τα χορευτικά, τις χορωδίες, τις θεατρικές ομάδες, τις εκδηλώσεις στα χωριά, το Φεστιβάλ Ναυπλίου, το Φεστιβάλ Ακροναυπλίας. Όλα αυτά είναι ασφαλώς σημαντικά. Αλλά δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα που έχει τεθεί. Πόσο κοστίζει η συγκεκριμένη εκδήλωση και πόσα ακριβώς χρήματα θα πληρώσει ο Δήμος; Αυτό είναι το ερώτημα. Και μέχρι να απαντηθεί με αριθμούς, όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτική επιχειρηματολογία.
Δεν αμφισβητεί κανείς τον πολιτισμό
Η επίκληση της πολιτιστικής δραστηριότητας του Δήμου είναι εύκολη, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως ασπίδα απέναντι στον οικονομικό έλεγχο. Το να ρωτά ένας δημότης πόσο κοστίζει μια εκδήλωση δεν σημαίνει ότι είναι εναντίον του πολιτισμού. Το να ζητά ένας δημοσιογράφος να γνωρίζει πού κατευθύνονται δημοτικά χρήματα δεν σημαίνει ότι υποτιμά τους συλλόγους και τους ανθρώπους που προσφέρουν. Και το να ζητείται διαφάνεια δεν σημαίνει ότι κάποιος θέλει να σταματήσουν οι πολιτιστικές δράσεις. Ακριβώς το αντίθετο. Ο πολιτισμός χρειάζεται δημόσια στήριξη. Αλλά η δημόσια στήριξη χρειάζεται κανόνες.
«Παντελώς ανακριβές» — ωραία. Ποιο είναι το ακριβές;
Ο κ. Καράπαυλος χαρακτηρίζει «παντελώς ανακριβές» το ποσό που έχει αναφερθεί σχετικά με εκδήλωση του Φεστιβάλ Ακροναυπλίας. Εδώ, όμως, αρχίζει το πραγματικό δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Όταν χαρακτηρίζεις ένα ποσό «παντελώς ανακριβές», δεν αρκεί να το λες. Λες το σωστό ποσό. Δεν αρκεί να παραπέμπεις γενικά στη «Διαύγεια». Δίνεις την απόφαση. Δίνεις το ποσό. Δίνεις το αντικείμενο της δαπάνης. Δίνεις ποιος πληρώνεται και για ποια υπηρεσία. Έτσι λειτουργεί η διαφάνεια.
Διότι η διαφάνεια δεν είναι ένα γενικό σύνθημα του τύπου «όλα είναι στη Διαύγεια». Είναι η δυνατότητα του πολίτη να ελέγξει εύκολα και καθαρά τι πληρώνει ο ίδιος. Και εδώ ακριβώς θα έπρεπε να βρίσκεται η απάντηση του κ. Καράπαυλου.
Οι πολλές εκδηλώσεις δεν «ξεπλένουν» καμία δαπάνη
Η αναφορά στις πολλές άλλες εκδηλώσεις είναι ίσως το πιο αδύναμο σημείο της επιχειρηματολογίας. Επειδή ο Δήμος ενίσχυσε χορευτικά, θεατρικές ομάδες, χορωδίες και άλλες δράσεις, δεν σημαίνει ότι οποιαδήποτε άλλη δαπάνη δεν μπορεί να ελεγχθεί. Δεν υπάρχει συμψηφισμός στη διαφάνεια. Δέκα σωστές δαπάνες δεν καθιστούν αυτομάτως σωστή την ενδέκατη. Κάθε δημόσια δαπάνη πρέπει να μπορεί να σταθεί μόνη της. Και αυτό δεν είναι επίθεση στη δημοτική αρχή. Είναι στοιχειώδης κανόνας λογοδοσίας.
Το επιχείρημα περί «ευχαριστιών» είναι μάλλον δευτερεύον
Ο κ. Καράπαυλος κάνει μια σωστή θεσμική παρατήρηση: τα χρήματα του Δήμου είναι χρήματα των δημοτών και όχι προσωπικά χρήματα του δημάρχου. Ακριβώς. Και γι’ αυτό ίσως δεν χρειάζεται να γίνει τόσο μεγάλη συζήτηση για το ποιος ευχαρίστησε ποιον. Ο δημότης δεν χρειάζεται να ευχαριστεί τον δήμαρχο επειδή η δημοτική αρχή αποφάσισε να χρηματοδοτήσει μια πολιτιστική δράση. Ούτε ο δήμαρχος χρειάζεται να ζητά πολιτικές «πιστωτικές μονάδες» επειδή διατέθηκαν χρήματα από τον δημοτικό προϋπολογισμό. Οι αιρετοί διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα. Και μαζί με τη δυνατότητα να το διαθέτουν, έχουν και την υποχρέωση να λογοδοτούν.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι η απουσία μιας καθαρής απάντησης
Εδώ βρίσκεται η ουσία. Η δημόσια συζήτηση δεν χρειάζεται περισσότερες γενικόλογες αναφορές στον πολιτισμό. Χρειάζεται στοιχεία. Πόσα χρήματα διατίθενται συνολικά για το Φεστιβάλ Ακροναυπλίας; Πόσα για κάθε εκδήλωση; Ποιο είναι το κόστος παραγωγής; Ποιοι είναι οι ανάδοχοι; Ποιες δαπάνες αφορούν καλλιτέχνες, τεχνική υποστήριξη, ήχο, φωτισμό, μετακινήσεις, φιλοξενία και λοιπές υπηρεσίες; Και ποιο είναι τελικά το ποσό που βαρύνει τον Δήμο; Αυτά είναι τα ερωτήματα που ενδιαφέρουν τον φορολογούμενο δημότη.
Και κάτι ακόμη: ο πολιτισμός δεν είναι πολιτικό άλλοθι
Το Ναύπλιο έχει πλούσια πολιτιστική παράδοση και διαθέτει ανθρώπους και συλλόγους που προσφέρουν πραγματικά και επί χρόνια. Δεν χρειάζονται πολιτικές αντιπαραθέσεις για να αποδειχθεί η αξία τους. Και κυρίως δεν πρέπει η επίκληση του πολιτισμού να χρησιμοποιείται ως απάντηση σε κάθε κριτική για δημοτικές δαπάνες. Γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο δίλημμα: ή στηρίζεις την πολιτιστική πολιτική της δημοτικής αρχής ή είσαι εναντίον του πολιτισμού. Αυτό είναι λάθος. Μπορεί κάποιος να υποστηρίζει θερμά τις πολιτιστικές δράσεις και ταυτόχρονα να ζητά αυστηρό έλεγχο κάθε ευρώ που δαπανάται. Μάλιστα, αυτό θα έπρεπε να θεωρείται απολύτως φυσιολογικό.
Τα Ίρια είναι μια καλή αφορμή για να ανοίξει η συζήτηση
Η εκδήλωση στα Ίρια, με αντικείμενο την τοπική παράδοση και τον λαϊκό πολιτισμό, είναι μια ευκαιρία να αποδειχθεί στην πράξη ότι ο πολιτισμός δεν περιορίζεται στο ιστορικό κέντρο του Ναυπλίου. Αλλά και αυτή η εκδήλωση, όπως κάθε άλλη, πρέπει να έχει καθαρούς κανόνες και καθαρό οικονομικό αποτύπωμα. Γιατί η αποκέντρωση του πολιτισμού δεν σημαίνει αποκέντρωση της διαφάνειας.
Η μπάλα βρίσκεται πλέον στο γήπεδο της δημοτικής αρχής
Ο κ. Καράπαυλος λέει ότι τα στοιχεία είναι δημόσια. Ωραία. Τότε η υπόθεση είναι απλή. Ας παρουσιαστούν. Όχι γενικά. Όχι με αναφορές σε δεκάδες άλλες εκδηλώσεις. Όχι με πολιτικές αιχμές. Όχι με αναφορές στο ποιος ευχαρίστησε ποιον. Με αριθμούς. Με αποφάσεις. Με παραστατικά όπου αυτά προβλέπεται. Με καθαρή εικόνα του κόστους. Γιατί στο τέλος της ημέρας ο πολιτισμός δεν χρειάζεται επικοινωνιακή προστασία. Χρειάζεται στήριξη. Και τα χρήματα των δημοτών δεν χρειάζονται υπεράσπιση με λόγια.
Χρειάζονται λογοδοσία με στοιχεία
Α(Κακος)
