Ναύπλιο| Με 100€ κάνεις τον Φάρο ιδιωτικό σου κτήμα!

Μόλις 100 ευρώ κοστολόγησε το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Ναυπλίου την παραχώρηση ενός από τα πιο εμβληματικά και τουριστικά σημεία της πόλης για τη διεξαγωγή ιδιωτικού γάμου.

Με απόφαση του Ταμείου εγκρίθηκε η παραχώρηση 150 τετραγωνικών μέτρων στη χερσαία ζώνη λιμένα, δίπλα στον Φάρο, για μία ώρα τον Οκτώβριο, προκειμένου να πραγματοποιηθεί γαμήλια τελετή με αψίδα, τραπέζι υπογραφών, 40 έως 50 καρέκλες και ηχητική εγκατάσταση μικρής ισχύος.

Το τίμημα; Μόλις 100 ευρώ, πλέον των νόμιμων κρατήσεων.

Για λόγους σύγκρισης, η ενοικίαση και μόνο μιας μεσαίας αίθουσας δεξιώσεων στην Ελλάδα κοστίζει συνήθως από 1.500 έως και 4.000 ευρώ, χωρίς να περιλαμβάνονται φαγητό, ποτά, προσωπικό ή άλλες υπηρεσίες.

Αντίθετα, στο Ναύπλιο, για μόλις 100 ευρώ παραχωρήθηκε ένας από τους πλέον εμβληματικούς δημόσιους χώρους της πόλης, γεγονός που εντείνει τα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αποτιμάται η αξία της δημοτικής περιουσίας.

Το ερώτημα είναι απλό: Αυτή είναι η αξία που αποδίδει η διοίκηση του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου και η δημοτική αρχή του δημάρχου Δημήτρη Ορφανού σε έναν από τους πιο προβεβλημένους δημόσιους χώρους του Ναυπλίου;

Την ώρα που οι δημότες ακούν διαρκώς για περιορισμένους πόρους, για ελλείψεις σε έργα συντήρησης, για ανάγκη εξεύρεσης εσόδων και για οικονομική στενότητα, η παραχώρηση της «βιτρίνας» της πόλης έναντι ενός συμβολικού ουσιαστικά ποσού προκαλεί εύλογη απορία.

Με 100 ευρώ δεν καλύπτεται ούτε το κόστος ενοικίασης μιας απλής αίθουσας για κοινωνική εκδήλωση, όμως το ίδιο ποσό κρίθηκε αρκετό για την αποκλειστική χρήση ενός σημείου που αποτελεί σήμα κατατεθέν του Ναυπλίου και πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών κάθε χρόνο.

Το ζήτημα δεν είναι ο γάμος. Κανείς δεν μπορεί να έχει αντίρρηση σε μια όμορφη προσωπική στιγμή σε έναν δημόσιο χώρο, όταν τηρούνται οι κανόνες.

Το πραγματικό ζήτημα είναι η πολιτική που ακολουθεί η δημοτική αρχή στη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας.

Ποιος καθόρισε το ποσό των 100 ευρώ; Με ποια οικονομική μελέτη; Υπάρχει κανονισμός τιμολόγησης ή το αντίτιμο αποφασίζεται κατά περίπτωση; Και κυρίως, θεωρεί η διοίκηση του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου ότι αυτό το ποσό αντανακλά την πραγματική εμπορική και τουριστική αξία του συγκεκριμένου χώρου;

Η δημοτική αρχή Ορφανού οφείλει να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις. Γιατί η δημόσια περιουσία δεν μπορεί να αποτιμάται με όρους που δημιουργούν την εντύπωση ότι ένας από τους σημαντικότερους χώρους του Ναυπλίου παραχωρείται σχεδόν αντί πινακίου φακής.

Η απόφαση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν συνδεθεί με την οικονομική επιβάρυνση που ήδη αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες του Ναυπλίου για τη χρήση κοινόχρηστων χώρων.

Καταστήματα εστίασης και επιχειρήσεις της πόλης καλούνται να καταβάλλουν δημοτικά τέλη και τέλη χρήσης κοινόχρηστων χώρων για τα τραπεζοκαθίσματα και τις δραστηριότητές τους, με το κόστος να αποτελεί ένα σημαντικό λειτουργικό βάρος για την τοπική αγορά. Ο Δήμος Ναυπλιέων έχει διατηρήσει τα τέλη χρήσης κοινόχρηστων χώρων, ενώ παράλληλα έχει προχωρήσει σε αυξήσεις δημοτικών τελών για επιχειρήσεις.

Και εδώ δημιουργείται το εύλογο ερώτημα: Πώς αποτιμάται η χρήση ενός δημόσιου χώρου υψηλής προβολής, όπως η περιοχή δίπλα στον Φάρο, στα μόλις 100 ευρώ, όταν οι επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται καθημερινά στην πόλη επιβαρύνονται με σημαντικά ποσά για τη χρήση κοινόχρηστων χώρων;

Η σύγκριση δεν αφορά την ίδια ακριβώς περίπτωση, αλλά αναδεικνύει ένα ζήτημα πολιτικής διαχείρισης: αν η αξία των δημόσιων χώρων αποτιμάται με ενιαία και ξεκάθαρα κριτήρια ή αν υπάρχουν διαφορετικές ταχύτητες στην αξιοποίησή τους.

Α.Κ.