Όταν διακηρύσσεις ότι η συνύπαρξη είναι αδύνατη, αλλά παραμένεις στη θέση σου περιμένοντας από τον άλλον να σου προσφέρει μια δημόσια συγγνώμη, δεν υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπειά σου. Τη θέτεις υπό όρους.
Οι δημόσιες απαιτήσεις για συνεντεύξεις Τύπου και δηλώσεις μεταμέλειας μοιάζουν περισσότερο με μια προσπάθεια να εμφανιστείς ως ο αδικημένος ήρωας της υπόθεσης, παρά με πράξη πολιτικής συνέπειας.
Η ηθική δεν απονέμεται με μικρόφωνα ούτε αποκαθίσταται με επικοινωνιακές παραστάσεις. Αν πραγματικά πιστεύεις ότι παραβιάστηκε η κόκκινη γραμμή της αξιοπρέπειας, τότε υπάρχει μόνο ένας δρόμος: αποχωρείς.
Αφήνεις την καρέκλα της εξουσίας και αποδεικνύεις ότι οι αρχές σου αξίζουν περισσότερο από το αξίωμά σου.
Και γεννάται εύλογα ένα ερώτημα: τώρα θίχτηκε η αξιοπρέπειά τους;
Όταν ο κ. Καράπαυλος, στην επιστολή του, έγραφε ότι δεν θα έβγαινε ούτε για καφέ μαζί τους, τότε δεν είχε θιγεί η αξιοπρέπειά τους;
Αν εκείνη η δημόσια απαξίωση δεν θεωρήθηκε προσβολή που καθιστούσε αδύνατη τη συνύπαρξη, γιατί παρουσιάζεται ως τέτοια σήμερα;
Η συνέπεια δεν μπορεί να ενεργοποιείται επιλεκτικά, ανάλογα με τη συγκυρία ή το πολιτικό συμφέρον.
Οτιδήποτε λιγότερο μοιάζει με στάχτη στα μάτια των πολιτών.
Γιατί όταν λες ότι «η συνύπαρξη είναι αδύνατη», αλλά παραμένεις στη θέση σου περιμένοντας να αλλάξουν οι άλλοι, το μήνυμα που εκπέμπεις δεν είναι συνέπεια.
Είναι ότι η καρέκλα τελικά χωράει και την προσβολή και την αγανάκτηση.
