Υπάρχουν συνεδριάσεις που γράφουν ιστορία. Και άλλες που γράφουν απλώς… σημειώσεις για το πώς δεν λειτουργεί η διαδικασία.
Χθες, στην εκλογή της Δημοτικής Επιτροπής, αντιδήμαρχος επιχείρησε να αναζητήσει ψήφους από την αντιπολίτευση.
Μόνο που η λεπτομέρεια – αυτή που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη διοίκηση και την παρεξήγηση – ήταν ότι η αντιπολίτευση δεν είχε τη δυνατότητα να την ψηφίσει.
Ακολούθησε μια σύντομη «διευκρίνιση επί της διαδικασίας», που λειτούργησε περισσότερο σαν υπενθύμιση βασικών κανόνων παρά σαν ενημέρωση.
Και κάπου εκεί η αίθουσα κατάλαβε ότι δεν παρακολουθεί απλώς εκλογική διαδικασία, αλλά και ένα πρόχειρο crash test κατανόησης του θεσμικού πλαισίου.
Το ερώτημα που έμεινε να αιωρείται δεν χρειάστηκε να ειπωθεί δυνατά: πόση εμπιστοσύνη μπορεί να εμπνεύσει κάποιος στη διαχείριση των σύνθετων, όταν σκοντάφτει στα αυτονόητα;
Τελικά, η βραδιά είχε δύο αποτελέσματα: ένα τυπικό εκλογικό και ένα άτυπο… αποκαλυπτικό.
Και το δεύτερο, όπως πάντα, είναι αυτό που μένει.
Α(Κακος)
