Ζούμε πλέον στην απόλυτη εποχή του παραλόγου, όπου η θλιβερή πραγματικότητα μιας πόλης επιχειρείται να αντικατασταθεί από τα likes και τα ψηφιακά λιβανίσματα.
Με αναρτήσεις που αγγίζουν τα όρια της γραφικότητας, επιχειρούν να κάνουν το άσπρο-μαύρο, διαβεβαιώνοντας τους πάντες με απόλυτη σοβαρότητα ότι η πόλη είναι πεντακάθαρη και δεν υπάρχει ούτε ίχνος σκουπιδιού.
Απέναντι σε αυτό το επικοινωνιακό δούλεμα, η μόνη απάντηση είναι ο απόλυτος, αμείλικτος σαρκασμός.
Ναι, λοιπόν, ας συμφωνήσουμε μαζί τους: η πόλη είναι ένας επίγειος παράδεισος. Δεν έχει σκουπίδια, δεν έχει λακκούβες-παγίδες, δεν έχει αδέσποτα, δεν έχει γκράφιτι, δεν έχει βρώμα. Έχει μόνο πεντακάθαρες, εξωτικές παραλίες, σύγχρονες παιδικές χαρές και απέραντους χώρους πρασίνου.
Μπράβο στους διαδικτυακούς «παπαγάλους», το έργο τους να παρουσιάσουν το χάος ως ευτυχία είναι πραγματικά άξιο θαυμασμού.
Όμως, οι οθόνες κάποια στιγμή σβήνουν και η ωμή πραγματικότητα της βρώμας και της εγκατάλειψης στους δρόμους προσγειώνει απότομα τους πάντες.
Το χάσμα ανάμεσα στο ψηφιακό παραμύθι και σε αυτό που αντικρίζει ο δημότης μόλις βγει από την πόρτα του είναι χαοτικό.
Το πιο εξοργιστικό, που παραμένει άξιο απορίας, είναι η ίδια η τύφλωση της δημοτικής αρχής και των χειροκροτητών της μπροστά στη γνώμη της ίδιας της κοινωνίας.
Όταν το συντριπτικό 78% των δημοτών δηλώνει και επίσημα μην ικανοποιημένο από την κατάσταση, η επικοινωνιακή φούσκα σκάει με πάταγο.
Πώς γίνεται η πόλη να ευημερεί στα σχόλια του Facebook, αλλά σχεδόν 8 στους 10 κατοίκους να φωνάζουν ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο;
Β.Κ.
