Με αφορμή άλλη μια απευθείας ανάθεση, η οικονομική πολιτική της δημοτικής αρχής του κ. Ορφανού επιστρέφει στο στόχαστρο της δημόσιας κριτικής, αναδεικνύοντας ένα πάγιο μοντέλο διαχείρισης που προκαλεί έντονες αντιδράσεις.
Αυτή τη φορά, η έκδοση της υπ’ αριθμ. πρωτοκόλλου 16729/19-6-2026 απόφασης ανάληψης υποχρέωσης εγκρίνει τη διάθεση 4.761,60 ευρώ από τον τακτικό προϋπολογισμό (ΑΛΕ 015.2440989) για την ενοικίαση καρεκλών και φορητών κερκίδων. Η κίνηση αυτή επιβεβαιώνει τη συστηματική καταφυγή της διοίκησης σε αποσπασματικές δεσμεύσεις πίστωσης, αποφεύγοντας τις ανοιχτές διαγωνιστικές διαδικασίες.
Το οικονομικό παράλογο των «χρυσών» ενοικίων
Η διοίκηση επιλέγει τον συστηματικό τεμαχισμό των ποσών, προβαίνοντας σε απευθείας αναθέσεις αντί για ενιαίο μειοδοτικό διαγωνισμό, με αποτέλεσμα ο εξοπλισμός να νοικιάζεται ξανά και ξανά. Σωρευτικά, το κόστος των ενοικίων έχει ξεπεράσει την αξία αγοράς του εξοπλισμού, διοχετεύοντας δημόσιο χρήμα σε ιδιωτικές τσέπες αντί για την απόκτηση μόνιμης δημοτικής περιουσίας.
Το παράλογο της υπόθεσης αγγίζει τα όρια του εμπαιγμού, καθώς η ίδια η σημερινή δημοτική αρχή είχε προχωρήσει στην αγορά ιδιόκτητων καρεκλών στο πρόσφατο παρελθόν. Αντί, λοιπόν, να αξιοποιεί τον εξοπλισμό που η ίδια πλήρωσε με τα χρήματα των δημοτών, επιλέγει να τον απαξιώνει στις αποθήκες, προτιμώντας το εξαιρετικά δαπανηρό καθεστώς των συνεχών ενοικιάσεων από τρίτους.
Το «παραθυράκι» του Ν. 4412/16 και ο τεχνητός κατακερματισμός
Η δημοτική αρχή του κ. Ορφανού, εκμεταλλεύεται συστηματικά το παραθυράκι του ορίου των 30.000 ευρώ ανά αυτοτελή σύμβαση, όπως αυτό ορίζεται από το Άρθρο 118 του Ν. 4412/2016 περί Δημοσίων Συμβάσεων. Εμφανίζοντας τις ανάγκες κάθε εκδήλωσης ως «έκτακτες» και μεμονωμένες, εκδίδει ξεχωριστές Τεχνικές Περιγραφές (όπως η 25/2026) για να κρατά τα ποσά χαμηλά.
Ωστόσο, η νομική αυτή ντρίμπλα έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το Άρθρο 6 του ίδιου νόμου το οποίο απαγορεύει ρητά τον τεμαχισμό των δαπανών με σκοπό την αποφυγή των ανοιχτών διαγωνισμών. Οι πάγιες οδηγίες της ΕΑΔΗΣΥ και του Ελεγκτικού Συνεδρίου επιτάσσουν τον υπολογισμό των ομοειδών αναγκών σε ετήσια βάση.
Ο Δήμος θα μπορούσε —και όφειλε— να έχει διενεργήσει έναν ενιαίο, ανοιχτό ετήσιο διαγωνισμό μέσω της πλατφόρμας του ΕΣΗΔΗΣ (Άρθρο 27), εξασφαλίζοντας σημαντικές εκπτώσεις όγκου και απόλυτη διαφάνεια. Η συνειδητή αποφυγή αυτής της ορθής διοικητικής πρακτικής ενισχύει τα επιχειρήματα όσων κάνουν λόγο για τεχνητό κατακερματισμό, με μοναδικό σκοπό την παράκαμψη των ελέγχων.
Το φάντασμα της ευνοιοκρατίας στην τοπική αγορά
Η επιμονή στο μοντέλο των απευθείας υπογραφών πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς ανοιχτή πρόσκληση ενδιαφέροντος, ακυρώνει στην πράξη τον υγιή ανταγωνισμό. Το γεγονός αυτό στερεί από άλλες τοπικές επιχειρήσεις τη δυνατότητα να καταθέσουν οικονομικότερες προσφορές, προκαλώντας έντονες κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις.
«Ελπίζουμε ο εκάστοτε ανάδοχος να μην είναι κάποιος συγγενής ή φίλος της δημοτικής αρχής», σχολιάζουν αιχμηρά οι δημότες, αποτυπώνοντας τις βαριές σκιές που πέφτουν πάνω από τη διαδικασία. Η απουσία δημοσιοποίησης των συγκριτικών στοιχείων της αγοράς εντείνει την καχυποψία για φωτογραφικές επιλογές και εξυπηρέτηση ημετέρων.
Το «νόμιμο» δεν αποτελεί τεκμήριο χρηστής διοίκησης
Σε καθαρά γραφειοκρατικό επίπεδο, η απόφαση εμφανίζεται νομότυπη. Η δημοτική αρχή επικαλείται ένα πλήρες οπλοστάσιο νόμων, από τον Ν. 4412/16 έως την πρόσφατη εγκύκλιο του ΥΠΕΘΟΟ (Δεκέμβριος 2025), έχοντας ως βάση την απόφαση 186/2026 της Δημοτικής Επιτροπής.
Ωστόσο, η απλή τήρηση των τύπων αποτελεί την ελάχιστη υποχρέωση και όχι απόδείξη χρηστής διαχείρισης. Όταν οι δαπάνες εγκρίνονται ως μια απλή διοικητική ρουτίνα χωρίς καμία δημόσια λογοδοσία, το «τείχος» των νόμων μετατρέπεται σε προπέτασμα καπνού που κρύβει την έλλειψη οικονομικής σκοπιμότητας, προκαλώντας τις εύλογες αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας.
Α(Κακος)
