Στο παρκάκι δίπλα Πανεπιστήμιο του Ναυπλίου η «σήμανση» φαίνεται να έχει αναχθεί σε… ιδιαίτερο πείραμα αντοχής. Μια πινακίδα δεμένη πρόχειρα σε στύλο, περισσότερο με σκοινί παρά με μέριμνα, στέκεται εκεί σαν να περιμένει απλώς την πρώτη σοβαρή ριπή αέρα για να δοκιμάσει τα όρια της τύχης της.
Και κάπου εδώ δεν μιλάμε πια για αισθητική ή αβλεψία, αλλά για στοιχειώδη ασφάλεια στον δημόσιο χώρο. Γιατί όταν μια κατασκευή αφήνεται έτσι, το ερώτημα δεν είναι αν «φαίνεται άσχημη», αλλά αν είναι θέμα χρόνου να γίνει επικίνδυνη για περαστικούς — φοιτητές, εργαζόμενους ή απλούς δημότες.
Η δημοτική αρχή του κ. Ορφανού, που συχνά επιλέγει τον δρόμο της διάψευσης αντί της ουσιαστικής παρέμβασης, μοιάζει να αντιμετωπίζει τα μικρά αυτά ζητήματα ως λεπτομέρειες. Όμως οι λεπτομέρειες είναι αυτές που τελικά αποκαλύπτουν τη συνολική εικόνα: πρόχειρες λύσεις, καθυστερημένες ενέργειες και μια διαρκής αίσθηση ότι η καθημερινότητα ρυθμίζεται περισσότερο από την τύχη παρά από σχέδιο.
Α(Κακος)
