Για ακόμη ένα καλοκαίρι, οι παραλίες του Δήμου Ναυπλιέων εκτίθενται χωρίς την ελάχιστη επαρκή ναυαγοσωστική κάλυψη, σε μια εικόνα που πλέον δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε αμέλεια ούτε συγκυριακή αστοχία. Στις παραλίες Κονδύλι, Κάντια και Πλάκα Δρεπάνου, όπου καθημερινά συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός λουομένων, η απουσία οργανωμένης προστασίας δημιουργεί ένα επικίνδυνο περιβάλλον που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν αντιμετωπίζει ουσιαστικά.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι το πρόβλημα υπάρχει — αλλά ότι έχει κανονικοποιηθεί. Κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο: προειδοποιήσεις, δηλώσεις πρόθεσης, επικοινωνιακές διαβεβαιώσεις και στο τέλος η ίδια εικόνα εγκατάλειψης στις ακτές. Και μέσα σε αυτό το επαναλαμβανόμενο σκηνικό, οι λουόμενοι μένουν ουσιαστικά απροστάτευτοι.
Η πρόσφατη αναφορά για περιστατικό ηλικιωμένου που κινδύνευσε να πνιγεί δεν αντιμετωπίζεται ως «ατυχές συμβάν», αλλά ως καμπανάκι για μια κατάσταση που έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της ανοχής. Όταν σε παραλίες τέτοιας επισκεψιμότητας δεν υπάρχει ναυαγοσωστική παρουσία, η τύχη αντικαθιστά τον σχεδιασμό και η ευτυχής έκβαση ενός περιστατικού γίνεται ζήτημα συγκυρίας και όχι πρόληψης.
Η ευθύνη της δημοτικής αρχής του κ. Ορφανού είναι πλέον πολιτικά και ουσιαστικά αδιαμφισβήτητη. Δεν πρόκειται για τεχνικό ζήτημα ούτε για γραφειοκρατική καθυστέρηση, αλλά για αποτυχία προτεραιοποίησης ενός από τα πιο βασικά ζητήματα δημόσιας ασφάλειας. Η απουσία σχεδίου, επαρκούς στελέχωσης και έγκαιρης οργάνωσης δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ανακοινώσεις ή δικαιολογίες.
Και το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες παραλίες δεν υπάγονται στην ΕΤΑΔ αφαιρεί και το τελευταίο πρόσχημα μετακύλισης ευθυνών. Η ευθύνη είναι πλήρως, αποκλειστικά και αδιαπραγμάτευτα δημοτική. Ό,τι δεν γίνεται εκεί, δεν οφείλεται σε «άλλους», αλλά σε επιλογές ή παραλείψεις της ίδιας της διοίκησης.
Με απλά λόγια, η κατάσταση δεν είναι πλέον διαχειριστική εκκρεμότητα. Είναι θεσμική αποτυχία πρόληψης με άμεσο αντίκτυπο στην ασφάλεια πολιτών και επισκεπτών. Και όσο αυτό συνεχίζεται, κάθε νέα τουριστική περίοδος θα ξεκινά με το ίδιο ερώτημα: πόσο κοντά πρέπει να φτάσει ένα ατύχημα για να θεωρηθεί τελικά προτεραιότητα η ανθρώπινη ζωή;
Α.Κ.
