Η ΔΕΥΑΝ ανακοίνωσε ότι η στάθμη του νερού στο αντλιοστάσιο των Μύλων βρίσκεται περίπου στο 65%, χαρακτηρίζοντας το ποσοστό «ιδιαίτερα καλό για την εποχή», ενώ το συνοδευτικό βίντεο δείχνει πράσινη βλάστηση και επαρκή ποσότητα νερού, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ένδειξη λειψυδρίας.
Το ερώτημα, όμως, είναι απλό: από πότε η ύπαρξη νερού σε μια πηγή που υδροδοτεί δύο δήμους αποτελεί είδηση ή λόγο πανηγυρισμού;
Η αποστολή μιας δημοτικής επιχείρησης ύδρευσης δεν είναι να αποδεικνύει ότι οι πηγές της έχουν νερό, αλλά να εξασφαλίζει καθημερινά, με σοβαρότητα και σχεδιασμό, την αδιάλειπτη υδροδότηση των πολιτών. Αυτό είναι η στοιχειώδης υποχρέωσή της και όχι επιτυχία που αξίζει επικοινωνιακή καμπάνια.
Ακόμη πιο προβληματικό είναι ότι το βίντεο λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο εντυπώσεων παρά ως ενημέρωση. Εικόνες με καλάμια, δέντρα και πράσινο δεν αποτελούν επιστημονικό στοιχείο για την κατάσταση των υδάτινων αποθεμάτων, ούτε απαντούν στα πραγματικά ερωτήματα των πολιτών.
Πόσες είναι οι απώλειες του δικτύου; Υπάρχει σχέδιο για τους μήνες αιχμής; Ποια είναι τα συγκριτικά στοιχεία με τις προηγούμενες χρονιές; Πώς διασφαλίζεται η επάρκεια για τον Δήμο Ναυπλιέων και τον Δήμο Άργους-Μυκηνών;
ΟΛΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΕΠΟΣ ΕΔΩ: https://www.facebook.com/share/v/1ESBh4PUDy/
Σε αυτά δεν υπάρχει καμία απάντηση.
Ακόμη και η ίδια η χρησιμότητα του εν λόγω βίντεο δεν γίνεται κατανοητή. Καλό θα ήταν εκεί στη ΔΕΥΑΝ να βλέπουν πιο προσεκτικά τι ανεβάζουν, πριν επιχειρήσουν να το παρουσιάσουν ως είδηση ή επιτυχία.
Αντί για τεκμηριωμένα στοιχεία, επιλέγεται μια επικοινωνιακή εικόνα που επιχειρεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι η ΔΕΥΑΝ πέτυχε κάτι εξαιρετικό, επειδή οι πηγές συνεχίζουν να κάνουν αυτό για το οποίο υπάρχουν: να παρέχουν νερό.
Η δημόσια διοίκηση δεν κρίνεται από τα βίντεο που ανεβάζει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά από την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει και από τη διαφάνεια με την οποία ενημερώνει τους πολίτες.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η ύπαρξη νερού στις πηγές δεν είναι λόγος για χειροκρότημα. Είναι το ελάχιστο που δικαιούνται να θεωρούν δεδομένο οι πολίτες που πληρώνουν λογαριασμούς ύδρευσης και απαιτούν υπεύθυνη διαχείριση ενός δημόσιου αγαθού.
Αγγ. Κ.
