Μια βαθιά δομική αντίφαση και ένα κραυγαλέο δείγμα πολιτικής δύο ταχυτήτων έφερε στο φως η 13η τακτική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλιέων. Η ταυτόχρονη διαχείριση της διεθνούς τουριστικής διασύνδεσης και των εσωτερικών δημοτικών γραμμών αποκάλυψε ένα προκλητικό χάσμα: την ώρα που το Σώμα εξαντλεί την αυστηρότητά του σε ψηφίσματα-ευχολόγια για τους ξένους επισκέπτες, επιδεικνύει μια κυνική αδιαφορία για την πλήρη απομόνωση των ίδιων των δημοτών του στις ορεινές κοινότητες της ενδοχώρας.
1. Το Ψήφισμα 152/2026: Επικοινωνιακή Πίεση με Θεσμικά Κενά
Με την υπ’ αριθμ. 152/2026 απόφασή του, το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα ένα ηχηρό ψήφισμα διαμαρτυρίας προς τα ΚΤΕΛ Αργολίδας και την Κυβέρνηση, ζητώντας την άμεση αναβάθμιση των δρομολογίων προς τους αρχαιολογικούς χώρους των Μυκηνών και της Επιδαύρου.
Το Σώμα ορθώς επισημαίνει ότι η έλλειψη τακτικής σύνδεσης (με τους τουρίστες να περπατούν 2,5 χλμ. από τα Φίχτια ή να μην έχουν καθόλου λεωφορείο τα Σαββατοκύριακα για την Επίδαυρο) υποβαθμίζει την εικόνα της χώρας και πλήττει την τοπική οικονομία.
Ωστόσο, πίσω από τους υψηλούς τόνους κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα που αναδεικνύει τον καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα της κίνησης: το ψήφισμα στερείται οποιασδήποτε εκτελεστικής ισχύος, καθώς μεταθέτει την ευθύνη αποκλειστικά σε μια ιδιωτική εταιρεία (ΚΤΕΛ Α.Ε.) και στα κυβερνητικά κλιμάκια, χωρίς ο Δήμος να προτείνει καμία απολύτως οικονομική κάλυψη ή επιδότηση για τις γραμμές αυτές. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί η θεσμική οξύμωρη διάσταση του ψηφίσματος, καθώς ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών ανήκει διοικητικά στον Δήμο Άργους-Μυκηνών, γεγονός που καθιστά την παρέμβαση του Δήμου Ναυπλιέων ετεροδιοικητική, παρά το γεγονός ότι το Ναύπλιο αποτελεί την κύρια τουριστική βάση διαμονής.
2. Το 6ο Θέμα: Η Εκκωφαντική Σιωπή για τις Ορεινές Κοινότητες και το Αραχναίο
Η επικοινωνιακή αυτή ευαισθησία κατέρρευσε με πάταγο μόλις το Σώμα πέρασε στο 6ο θέμα της ημερήσιας διάταξης, το οποίο αφορούσε την «αναγκαιότητα εκτέλεσης εσωτερικών δρομολογίων στον Δήμο». Εκεί, η δήθεν αγωνία για το οδικό δίκτυο μετατράπηκε σε μια προκλητική, συλλογική σιωπή. Δεν ακούστηκε ούτε μία φωνή για τις ορεινές κοινότητες και ειδικότερα για το Αραχναίο, το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν πλήρη συγκοινωνιακό και κοινωνικό αποκλεισμό.
Τα χωριά της ορεινής ενδοχώρας αφήνονται κυριολεκτικά στην τύχη τους, αποκομμένα από το διοικητικό και οικονομικό κέντρο του Ναυπλίου. Η υποκρισία της δημοτικής αρχής αποκαλύπτεται στο γεγονός ότι ενώ διεκδικεί καθημερινά δρομολόγια όλο τον χρόνο για τους τουρίστες (ακόμη και σε ξένους Δήμους), ανέχεται τη μετατροπή των μόνιμων κατοίκων της δικής της περιφέρειας σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Η διακυβέρνηση της Δημοτικής Αρχής Ορφανού, πάσχει από ένα βαθύ έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Η έντονη πολιτική κινητοποίηση για τη «βιτρίνα» των τουριστικών προορισμών έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη διοικητική αναλγησία που επιδεικνύεται για τις βασικές ανάγκες επιβίωσης των κατοίκων της υπαίθρου.
Ο συγκοινωνιακός αποκλεισμός του Αραχναίου και των ορεινών κοινοτήτων δεν είναι μια απλή παράλειψη· είναι πολιτική επιλογή. Και η σιωπή του Δημοτικού Συμβουλίου αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη.
Α(Κακος)
