Αν κάποιος διάβαζε μόνο τον τίτλο της ανακοίνωσης του Δήμου Ναυπλιέων, θα πίστευε ότι υπογράφηκε μια ιστορική συμφωνία για την προστασία του περιβάλλοντος. «Μνημόνιο Συνεργασίας» με τους Προσκόπους, αναφορές στον ΟΗΕ, στους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης, στην κλιματική δράση και στην ποιότητα ζωής.
Όταν όμως περάσει κανείς από τον τίτλο στην ουσία, ανακαλύπτει ότι όλος αυτός ο επικοινωνιακός θόρυβος αφορά τη φροντίδα ενός σημείου ενός πάρκου και τη φύτευση ενός δέντρου.
Αλήθεια, αυτό είναι το επίπεδο της περιβαλλοντικής πολιτικής του Δήμου Ναυπλιέων;
Η επιλογή της λέξης «Μνημόνιο Συνεργασίας» μόνο τυχαία δεν είναι. Ένας βαρύγδουπος όρος που δημιουργεί την εντύπωση μιας μεγάλης θεσμικής πρωτοβουλίας, ενώ στην πραγματικότητα περιγράφει μια αξιέπαινη εθελοντική δράση των Προσκόπων.
Η λέξη χρησιμοποιείται για να μεγαλώσει επικοινωνιακά μια μικρή δράση. Να δημιουργήσει τίτλους εκεί όπου δεν υπάρχουν έργα.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Πόσα στρέμματα πρασίνου δημιούργησε ο Δήμος από την αρχή της θητείας του;
Πόσα νέα δέντρα φυτεύτηκαν και πόσα επιβιώνουν σήμερα;
Πόσα πάρκα αναβαθμίστηκαν;
Ποιος είναι ο σχεδιασμός για την αύξηση του αστικού πρασίνου;
Πόσα χρήματα επενδύθηκαν σε πραγματικές περιβαλλοντικές παρεμβάσεις και πόσα στην επικοινωνιακή προβολή τους;
Ή μήπως η δημοτική αρχή έχει επιλέξει να αντικαταστήσει την πολιτική με φωτογραφίες και δελτία Τύπου;
Οι δημότες δεν έχουν ανάγκη από επικοινωνιακές ασκήσεις ούτε από εντυπωσιακούς τίτλους. Έχουν ανάγκη από σκιερούς δρόμους, καθαρά πάρκα, συντηρημένους κοινόχρηστους χώρους και περισσότερο πράσινο.
Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα ουσίας.
Οι Πρόσκοποι προσφέρουν εθελοντικά. Αυτό είναι προς τιμήν τους.
Αλλά γιατί χρειάζεται μια εθελοντική οργάνωση να «υιοθετεί» χώρους που αποτελούν ευθύνη του Δήμου; Μήπως επειδή η δημοτική αρχή θεωρεί ότι η εικόνα του εθελοντισμού είναι πιο χρήσιμη από την εικόνα μιας οργανωμένης δημοτικής υπηρεσίας που κάνει τη δουλειά της;
Όσο ο Δήμος επιλέγει να βαφτίζει μια συμβολική φύτευση «Μνημόνιο Συνεργασίας» και να την παρουσιάζει ως μεγάλη περιβαλλοντική κατάκτηση, τόσο θα ενισχύεται η αίσθηση ότι η διοίκηση του κ. Ορφανού, επενδύει περισσότερο στην επικοινωνία παρά στην παραγωγή έργου.
Το πράσινο δεν αυξάνεται με δελτία Τύπου.
Οι πόλεις δεν αλλάζουν με φωτογραφίσεις.
Και οι πολίτες δεν πείθονται από βαρύγδουπες λέξεις όταν η καθημερινότητα ζητά απλές, μετρήσιμες και ουσιαστικές παρεμβάσεις.
Αντί για «Μνημόνια Συνεργασίας» για ένα παρτέρι, οι δημότες περιμένουν έναν πραγματικό απολογισμό: τι έκανε ο Δήμος για το πράσινο, πόσο κόστισε, ποιο ήταν το αποτέλεσμα και γιατί χρειάζεται τόσος επικοινωνιακός θόρυβος για μια δράση που θα έπρεπε να αποτελεί αυτονόητη καθημερινότητα.
Α(Κακος)
(ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης του Δήμου)
