Η δημοτική αρχή του κ. Ορφανού φαίνεται πως έχει μάθει να κοιτάζει μόνο τις κάμερες και ποτέ το έδαφος. Ενώ οι αρμόδιοι επιδίδονται σε ένα κρεσέντο αυτοθαυμασμού και αυτοδοξασίας, κόβοντας κορδέλες για τα μάτια του κόσμου, η πόλη κάτω από τα πόδια τους καταρρέει.
Η πρόκληση εξοργίζει: Λίγα μόλις μέτρα μακριά από τις φιέστες και τα χαμόγελα των εγκαινίων, τα σπασμένα πλακάκια χάσκουν επικίνδυνα. Εκεί που τελειώνει η επικοινωνιακή παράσταση, ξεκινά η καθημερινή μάχη του πολίτη με την ανικανότητα.
Το Ναύπλιο βουλιάζει στην εγκατάλειψη, αλλά η δημοτική αρχή προτιμά να χειροκροτά τον εαυτό της πάνω στα ερείπια.
Α(Κακος)
