Όποιος παρακολούθησε την πρόσφατη παρέμβαση του Δήμου Ναυπλιέων στη Βουλή για το κρίσιμο ζήτημα των ζωνών Natura, βρέθηκε μπροστά σε ένα επικοινωνιακό αίνιγμα. Στο ένα μισό της οθόνης, ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών ανέλυε με πάθος τις πολεοδομικές επεκτάσεις.
Στο άλλο μισό, ο Δήμαρχος παρέμενε σε μια ακλόνητη, «ψηφιακή» σιωπή, ως ένας απλός θεατής της ίδιας του της διοίκησης.
Το ερώτημα δεν είναι αν ο Αντιδήμαρχος τα είπε καλά, αλλά γιατί ο Δήμαρχος επέλεξε το «mute».
Όταν μια πόλη διεκδικεί λύσεις για το μέλλον της, η φυσική παρουσία του Δημάρχου στην οθόνη χωρίς ούτε μία λέξη παρέμβασης, δεν προσδίδει κύρος· αντιθέτως, εκπέμπει μια αίσθηση θεσμικής υποχώρησης.
Αν ο πρώτος πολίτης της πόλης δεν βγαίνει μπροστά για να δώσει το πολιτικό στίγμα της διεκδίκησης, τότε το «θριαμβευτικό» Δελτίο Τύπου που ακολούθησε –γεμάτο από βαρύγδουπα «τεκμηριώσαμε» και «διεκδικούμε»– μοιάζει με έκθεση ιδεών που προσπαθεί να καλύψει την εικόνα της αφωνίας.
Στο Ναύπλιο δεν ψηφίσαμε για Δήμαρχο έναν που θα συνοδεύει τους συνεργάτες του στις τηλεδιασκέψεις, αλλά για ηγέτη που θα επιβάλλει τη φωνή της πόλης εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις.
Η σιωπή στη Βουλή δεν είναι «χαμηλοί τόνοι»· είναι ηχηρή απουσία από την πρώτη γραμμή της μάχης.
A.K.
