Τρία χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η δημοτική αρχή Ναυπλιέων εξακολουθεί να επικαλείται το παρελθόν για να δικαιολογήσει τις καθυστερήσεις σε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα την ασφάλεια των παιδιών: τη λειτουργία των παιδικών χαρών.
Στο πρόσφατο δελτίο Τύπου, γίνεται λόγος για «σειρά ετών» κατά τα οποία οι εγκαταστάσεις λειτουργούσαν χωρίς τα προβλεπόμενα σήματα καταλληλότητας, επιχειρώντας έτσι να μετατεθεί η ευθύνη σε προηγούμενες διοικήσεις. Ωστόσο, μετά από τρία χρόνια διοίκησης, η συγκεκριμένη επιχειρηματολογία δεν πείθει· αντίθετα, αναδεικνύει την αδυναμία επίλυσης του προβλήματος.
Η ίδια η ανακοίνωση της δημοτικής αρχής αποκαλύπτει την πραγματική εικόνα: μόλις δύο παιδικές χαρές διαθέτουν σήμερα επίσημα σήματα καταλληλότητας ετήσιας διάρκειας. Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα είτε παραμένει κλειστή είτε λειτουργεί χωρίς πλήρη πιστοποίηση. Η εξέλιξη αυτή δεν μπορεί να εκληφθεί ως πρόοδος, αλλά ως σαφής ένδειξη στασιμότητας.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι η κινητοποίηση της διοίκησης δεν προέκυψε από δική της πρωτοβουλία, αλλά μετά από δημόσια ανάδειξη του ζητήματος. Οι καταγγελίες του δημοτικού συμβούλου και επικεφαλής της παράταξης «Νέα Εποχή», Κωνσταντίνου Μάκαρη, στο Δημοτικό Συμβούλιο φαίνεται ότι λειτούργησαν ως καταλύτης για να ενεργοποιηθούν –έστω και καθυστερημένα– τα αντανακλαστικά της διοίκησης.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, χρειάστηκε ακόμη και η εμπλοκή της Εισαγγελίας, μετά από σχετική κοινοποίηση του ίδιου, ύστερα από επανειλημμένες επισημάνσεις προς τον αρμόδιο αντιδήμαρχο κ. Φραγκιουδάκη.
Μέχρι τότε, ένα κρίσιμο ζήτημα ασφάλειας δεν είχε αντιμετωπιστεί με την απαιτούμενη σοβαρότητα, ενώ αρχικά υπήρχε η θέση ότι δεν υπήρχαν σχετικοί φάκελοι, οι οποίοι στη συνέχεια εντοπίστηκαν. Τελικά, αποκαταστάθηκαν δύο παιδικές χαρές, οι οποίες ήταν και οι πιο πρόσφατες.
Την ίδια στιγμή, η δημοτική αρχή επιλέγει να απαντά στην κριτική με επιθετική ρητορική, κάνοντας λόγο για «μικροπολιτικές σκοπιμότητες» και «παραπλάνηση των δημοτών». Η τακτική αυτή, ωστόσο, εκλαμβάνεται ως προσπάθεια αποφυγής ευθυνών, τη στιγμή που τα απτά αποτελέσματα παραμένουν περιορισμένα.
Παράλληλα, οι εξαγγελίες για «άλλες δέκα» παιδικές χαρές που βρίσκονται σε «δρομολογημένες διαδικασίες» δεν συνοδεύονται από σαφές χρονοδιάγραμμα ή συγκεκριμένα στοιχεία προόδου. Χωρίς δεσμεύσεις και μετρήσιμα βήματα, οι αναφορές αυτές παραμένουν σε επίπεδο διακηρύξεων.
Ακόμη και το ζήτημα των βανδαλισμών στο Δρέπανο παρουσιάζεται μέσα από ένα επικοινωνιακό πρίσμα, με αναφορές σε «εκμετάλλευση» και «δημιουργία εντυπώσεων». Ένα υπαρκτό πρόβλημα μετατρέπεται έτσι σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, αντί να αντιμετωπίζεται με ουσιαστικές παρεμβάσεις.
Η αντίφαση είναι εμφανής: από τη μία γίνεται λόγος για «ουσιαστικό έργο» και από την άλλη παρουσιάζεται ως επιτυχία μια κατάσταση όπου, μετά από τρία χρόνια, οι περισσότερες παιδικές χαρές παραμένουν εκτός πλήρους και νόμιμης λειτουργίας.
Η επίκληση του παρελθόντος δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί ως επαρκής εξήγηση. Αντίθετα, καταγράφεται ως υπεκφυγή. Και όσο η εικόνα δεν αλλάζει στην πράξη, η ευθύνη παραμένει στη σημερινή διοίκηση.
Γιατί τελικά, πέρα από δηλώσεις και ανακοινώσεις, το ζητούμενο είναι αυτονόητο: να υπάρχουν ασφαλείς και πιστοποιημένοι χώροι για τα παιδιά. Και μέχρι σήμερα, αυτό δεν φαίνεται να διασφαλίζεται.
