Μια πολιτική «βόμβα» μεγατόνων επιφύλασσε η τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, με τον κ. Καρπάπαυλο να προκαλεί τριγμούς στα θεμέλια της δημοτικής αρχής. Η φράση του, «ίσως είναι η τελευταία φορά που ψηφίζω προϋπολογισμό», δεν αντήχησε απλώς στην αίθουσα ως μια προσωπική εξομολόγηση, αλλά λειτούργησε ως ένα ξεκάθαρο μανιφέστο αποστασιοποίησης και μια ηχηρή προειδοποίηση για βαθιά κρίση στο εσωτερικό της παράταξης.
Το τέλος μιας διαδρομής;
Η τοποθέτηση του έμπειρου αυτοδιοικητικού δεν ήταν μια συναισθηματική αποστροφή της στιγμής. Ήταν ένα στοχευμένο πολιτικό μήνυμα με αποδέκτες εντός και εκτός Δημαρχείου. Μετά από δεκαετίες ενεργούς παρουσίας, ο κ. Καράπαυλος επέλεξε να τραβήξει μια «κόκκινη γραμμή», διαχωρίζοντας τη θέση του από πρακτικές που, όπως τόνισε, δεν τον εκφράζουν πλέον.
Σκληρή αποδόμηση της δημοτικής λειτουργίας
Πίσω από την επίκληση της μακράς εμπειρίας του, ξεδιπλώθηκε μια δριμεία κριτική που αποδόμησε πλήρως το σημερινό μοντέλο διοίκησης. Ο κ. Καράπαυλος έκανε λόγο για:
- Προϋπολογισμούς χωρίς πολιτική ουσία, εστιασμένους στη «βιτρίνα» και όχι στις πραγματικές ανάγκες.
- Αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες, με πλήρη απουσία κοινωνικής συμμετοχής.
- Έλλειψη σχεδιασμού και ελέγχου, περιγράφοντας ένα διοικητικό σύστημα που «τρέχει και δεν φτάνει», εγκλωβισμένο σε πρόχειρες λύσεις.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του στην παραμέληση βασικών υπηρεσιών, όπως η καθαριότητα, την ώρα που οι πόροι διοχετεύονται σε έργα προβολής, μια επιλογή που ο ίδιος χαρακτήρισε ως πολιτικά εσφαλμένη.
Η «ομολογία αποτυχίας» για τις απευθείας αναθέσεις
Το πιο βαρύ σημείο της παρέμβασής του αφορούσε τις απευθείας αναθέσεις. Η παραδοχή ότι η προεκλογική δέσμευση για μείωσή τους απέτυχε παταγωδώς, αποτελεί ουσιαστικά μια «πολιτική ομολογία αποτυχίας» από τα σπλάχνα της ίδιας της διοίκησης. Η πρότασή του για υιοθέτηση διαγωνισμών-πλαίσιο καταδεικνύει ότι το υφιστάμενο μοντέλο διαχείρισης θεωρείται πλέον προβληματικό και ξεπερασμένο ακόμα και από τους ανθρώπους που το υπηρέτησαν
Όταν ένας από τους πλέον έμπειρους παράγοντες δηλώνει έτοιμος να αποχωρήσει, το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό και γίνεται βαθιά δομικό. Το «ίσως» του κ. Καράπαυλου μαρτυρά ένα αγεφύρωτο ρήγμα εμπιστοσύνης και μια έντονη πολιτική απογοήτευση.
Η αποστασιοποίηση των «παλιών» στελεχών αποτελεί την πιο ηχηρή ένδειξη ότι το σύστημα χάνει τη συνοχή του. Πλέον, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει κρίση, αλλά πώς θα επιλέξει η δημοτική αρχή του κ. Ορφανού να διαχειριστεί τις εσωτερικές της «πληγές» πριν αυτές γίνουν ανήκεστες.
Α(Κακός)
