Θυμάστε εκείνο το περίφημο βιντεάκι της κυρίας Αντιδημάρχου Καθαριότητας; Αυτό που ανέβασε με κάθε επισημότητα και «χάρη» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Δήμου, την επομένη της παρέλασης;
Μας χάρισε μια σπουδαία στιγμή ψηφιακής επικοινωνίας, απαγγέλοντας με στόμφο ένα μακροσκελές «ευχαριστώ» προς τους εργαζόμενους της καθαριότητας.
Μας ευχαρίστησε για το εδώ, μας ευχαρίστησε για το εκεί, μας ευχαρίστησε για το αυτονόητο.
Όλα αυτά, βέβαια, τα έκανε υπό το φως των προβολέων και με φόντο το περιποιημένο κέντρο της πόλης. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι κάμερες αγαπούν τη βιτρίνα. Τι γίνεται όμως όταν σβήνουν τα φώτα και η διαδρομή βγαίνει εκτός του «εορταστικού» δακτυλίου;
Μια βόλτα στην Άρια αρκεί για να προσγειώσει οποιονδήποτε στην ωμή πραγματικότητα. Εκεί, η εικόνα δεν θυμίζει σε τίποτα το καλογυαλισμένο βίντεο της Αντιδημάρχου. Αντιθέτως, συναντάμε τριτοκοσμικές συνθήκες: σκουπίδια παντού, υπερχειλισμένους κάδους και μια καθημερινότητα που προσβάλλει τους κατοίκους.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο και ζητά απάντηση: Μήπως η διοίκηση εξαντλεί τη μέριμνά της εκεί που φτάνει το πλάνο της κάμερας;
Οι πολίτες της Άριας δεν ζουν στα «βιντεάκια» των social media. Ζουν σε μια γειτονιά που δικαιούται την ίδια καθαριότητα και τον ίδιο σεβασμό με το κέντρο.
Τα ευχαριστήρια εξυπηρετούν τις δημόσιες σχέσεις, αλλά οι πολίτες κρίνουν την πραγματική δουλειά εκεί που δεν υπάρχουν φλας.
Κυρία Αντιδήμαρχε, οι κάτοικοι της Άριας περιμένουν κάτι περισσότερο από μια απαγγελία ευχαριστιών. Περιμένουν να μαζέψετε τα σκουπίδια.
A.K.
