Δημοτική Αρχή Ορφανού| Πνιγμένη στην αδράνεια, στην παραπλάνηση και την ανευθυνότητα!

Η δημοτική αρχή Ορφανού βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με μια πολλαπλή κρίση αξιοπιστίας. Μια κρίση που δεν προέκυψε ξαφνικά, αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας διαρκούς διοικητικής ανεπάρκειας, μιας κουλτούρας αδράνειας και μιας πολιτικής αντίληψης που δείχνει να μην κατανοεί ούτε τις ευθύνες της ούτε τις προτεραιότητες της πόλης.

Το τελευταίο διάστημα τα γεγονότα συσσωρεύονται. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι σοβαρές καταγγελίες της ΠΟΕ-ΟΤΑ για απρεπή συμπεριφορά εντεταλμένου αντιδημάρχου της διοίκησης Ορφανού προς διευθυντή υπηρεσίας του Δήμου.

Πρόκειται για ένα περιστατικό που δεν αφορά απλώς μια προσωπική αντιπαράθεση, αλλά αγγίζει τον πυρήνα της θεσμικής λειτουργίας του Δήμου και τον σεβασμό προς τους εργαζόμενους που κρατούν τις υπηρεσίες όρθιες.

Αντί η δημοτική αρχή να δώσει σαφείς απαντήσεις και να προστατεύσει το κύρος της διοίκησης, επέλεξε τη γνωστή τακτική της σιωπής και της υπεκφυγής.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε να προστεθεί και ένα ζήτημα πολύ πιο ουσιαστικό και επικίνδυνο για την εικόνα και το περιβάλλον της περιοχής η αδικαιολόγητη αδράνεια στο θέμα των λυμάτων που καταλήγουν στον Αργολικό κόλπο.

Σε μια πόλη που ζει από τη θάλασσα, τον τουρισμό και την ποιότητα του φυσικού της περιβάλλοντος, το γεγονός ότι η δημοτική αρχή Ορφανού εμφανίζεται ανίκανη να διαχειριστεί ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα δεν είναι απλώς ανησυχητικό. Είναι πολιτικά εκκωφαντικό.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, αντί να υπάρξει ανάληψη ευθύνης και ουσιαστική δράση, η διοίκηση Ορφανού φαίνεται να επιλέγει έναν διαφορετικό δρόμο εκείνον της πολιτικής σύγχυσης και της τεχνητής μετατόπισης της συζήτησης.

Έτσι βλέπουμε τους δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας να καταθέτουν ερωτήσεις για οφειλές που σχετίζονται με την –πλέον καταργημένη– σχολική επιτροπή, επιχειρώντας να ανακινήσουν ζητήματα που ανήκουν στο παρελθόν.

Παράλληλα, παρουσιάζονται ως «μεγάλες πρωτοβουλίες» παρεμβάσεις όπως η δημιουργία πρόσβασης ΑμεΑ σε δύο παραλίες του Δήμου, στην Κάντια και στα Ίρια. Κανείς προφανώς δεν διαφωνεί ότι τέτοιες παρεμβάσεις είναι χρήσιμες και αναγκαίες.

Όταν όμως χρησιμοποιούνται ως επικοινωνιακό άλλοθι για να καλύψουν την απουσία στρατηγικής, τότε μετατρέπονται σε ένα ακόμη παράδειγμα μικροπολιτικής διαχείρισης.

Η πραγματικότητα είναι απλή και σκληρή. Η δημοτική αρχή δεν δείχνει να βρίσκεται δίπλα στον πολίτη. Δεν δείχνει να βρίσκεται δίπλα στα καθημερινά προβλήματα της πόλης.

Δεν δείχνει να έχει σχέδιο για τίποτα από τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν το Ναύπλιο.

Αντί για διοίκηση, βλέπουμε επικοινωνιακή παραπλάνηση.
Αντί για λύσεις, βλέπουμε μετατόπιση της συζήτησης.
Αντί για πολιτική ευθύνη, βλέπουμε προσπάθεια να «θολώσουν τα νερά».

Το πρόβλημα όμως είναι ότι η πραγματικότητα δεν κρύβεται πίσω από δελτία τύπου και μικροπολιτικές κινήσεις. Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν.

Οι πολίτες βλέπουν. Και η πόλη δεν μπορεί να περιμένει άλλο μια διοίκηση που δείχνει να μην μπορεί – ή να μην θέλει – να αντιμετωπίσει τα πραγματικά προβλήματα.

Γιατί όταν μια δημοτική αρχή δεν μπορεί να λύσει τίποτα, τότε το μόνο που της απομένει είναι να προσπαθεί να αλλάξει τη κουβέντα.

Μόνο που η πόλη χρειάζεται αποτελέσματα και πράξεις. Όχι επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς.