Ο δρόμος που περνά μέσα από τα Ίρια, από την είσοδο του χωριού έως την παραλιακή ζώνη, βρίσκεται σε τραγική κατάσταση και αποτελεί καθημερινή απειλή για οδηγούς και πεζούς. Φθαρμένη άσφαλτος, λακκούβες και πλήρης απουσία ουσιαστικής σήμανσης συνθέτουν μια εικόνα εγκατάλειψης.
Σε σημεία αυξημένου κινδύνου, η «προστασία» περιορίζεται σε ένα τελάρο, ως πρόχειρη και προσβλητική λύση για την ανθρώπινη ασφάλεια. Όχι έργα, όχι αποκατάσταση, όχι σοβαρή παρέμβαση. Μόνο αυτοσχεδιασμοί.
Από τον δρόμο αυτό περνούν καθημερινά κάτοικοι, ηλικιωμένοι, εργαζόμενοι και επισκέπτες. Από τον ίδιο δρόμο περνούν καθημερινά παιδιά για να πάνε στο νηπιαγωγείο, σε έναν χώρο όπου θα έπρεπε να ισχύουν αυξημένα μέτρα ασφάλειας και όχι εικόνες πλήρους αδιαφορίας.
Παρά τις συνεχείς επισημάνσεις και τις εικόνες που μιλούν από μόνες τους, η Δημοτική Αρχή παραμένει σιωπηλή και αδρανής, χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις και χωρίς χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης.
Έτσι, εύλογα ακούγεται πλέον η πικρή διαπίστωση των κατοίκων: μάλλον ο επόμενος δήμαρχος θα τα διορθώσει. Γιατί ο σημερινός δείχνει να περιμένει (ίσως) μέχρι να συμβεί το μοιραίο.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Το ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει την ευθύνη όταν κινδυνεύουν καθημερινά ακόμη και παιδιά. Και τότε, καμία δικαιολογία δεν θα είναι αρκετή
Α(Κακός)
