Σχολείο στο Αραχναίο| Όταν η βροχή έδειξε την αλήθεια
Το Δημοτικό Σχολείο Αραχναίου έβαζε νερά. Όχι ξαφνικά. Όχι απρόβλεπτα. Το πρόβλημα είχε επισημανθεί εγκαίρως. Υπήρξε προειδοποίηση. Υπήρξε ανησυχία. Αυτό που δεν υπήρξε, ήταν ανταπόκριση από τη Δημοτική Αρχή.
Η επιλογή ήταν γνωστή και δοκιμασμένη: καμία ενέργεια, καμία ανακοίνωση, καμία ευθύνη. Μέχρι που η πραγματικότητα, όπως συνηθίζει δεν χωρούσε άλλο κάτω από το χαλί.
Έτσι, το Σάββατο, η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Συλλόγου Γυναικών Αγία Παρασκευή Αραχναίου ακυρώθηκε, επειδή ο χώρος του σχολείου δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Και κάπου εδώ, το ζήτημα παύει να είναι «μια εκδήλωση που δεν έγινε» και γίνεται αυτό που πραγματικά είναι: η πλήρης αποτυχία στοιχειώδους διαχείρισης ενός δημόσιου κτιρίου.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το επόμενο ερώτημα. Τι θα γίνει με τα μαθήματα από τη Δευτέρα; Θα λειτουργήσει το σχολείο; Είναι ασφαλές; Υπάρχει σχέδιο; Μέχρι στιγμής, καμία απάντηση. Ούτε από τη Δημοτική Αρχή, ούτε από την αρμόδια Αντιδήμαρχο Παιδείας. Μόνο σιωπή.
Σε έναν Δήμο που εκδίδει ανακοινώσεις για δευτερεύοντα ζητήματα με αξιοσημείωτη ταχύτητα, η απουσία δημόσιου λόγου για ένα σχολείο που στάζει δεν μπορεί να θεωρηθεί αμέλεια. Είναι επιλογή. Και αυτή η επιλογή έχει πολιτικό κόστος.
Η σχολική στέγη δεν είναι λεπτομέρεια. Δεν είναι «τεχνικό θέμα» που μπορεί να περιμένει. Είναι ζήτημα ασφάλειας, ευθύνης και σεβασμού προς γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικούς. Όταν αγνοούνται προειδοποιήσεις και η αντίδραση έρχεται μόνο αφού το πρόβλημα γίνει δημόσιο, τότε δεν μιλάμε για κακή στιγμή, μιλάμε για τρόπο διοίκησης.
Η τοπική κοινωνία του Αραχναίου δεν ζητά εξηγήσεις μετά την ζημιά. Ζητά παρουσία πριν από αυτήν. Και όσο η Δημοτική Αρχή και η αρμόδια Αντιδήμαρχος επιλέγουν τη σιωπή αντί της ευθύνης, τόσο το ερώτημα θα παραμένει ενοχλητικά απλό: ποιος τελικά διοικεί — και ποιος απλώς υπογράφει;
Όταν ένα σχολείο πλημμυρίζει και η Δημοτική Αρχή σιωπά, το πρόβλημα δεν είναι οι υποδομές, είναι ότι κάποιοι θεωρούν τη διοίκηση μία θέση χωρίς υποχρεώσεις.
Α(Κακός)
