Αφίσες αντί για έργο: όταν τα αδέσποτα γίνονται επικοινωνιακό άλλοθι
Όταν η πολιτική για τα αδέσποτα εξαντλείται σε μια αφίσα, τότε δεν μιλάμε απλώς για ανεπάρκεια. Μιλάμε για συνειδητή αποφυγή ευθύνης.
Στον Δήμο Ναυπλιέων, ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα καθημερινότητας, πολιτισμού και δημόσιας υγείας αντιμετωπίζεται όχι με σχέδιο, αλλά με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Και αυτό δεν είναι απλώς απογοητευτικό, είναι επικίνδυνο.
Η αρμόδια έμμισθη αντιδήμαρχος για τα αδέσποτα, κ. Ξύδη, δεν έχει να επιδείξει κανενός είδους ουσιαστικό έργο.
Δεν υπάρχει δημοτικό καταφύγιο, παρότι ο νόμος και η κοινή λογική το επιβάλλουν.
Δεν υπάρχει ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης αδέσποτων, ούτε συστηματικές στειρώσεις, ούτε σοβαρή καταγραφή του πληθυσμού των ζώων.
Υπάρχει, όμως, μια αφίσα.
Μια αφίσα που μιλά για ευαισθητοποίηση, φροντίδα και υπευθυνότητα. Λόγια σωστά, σχεδόν αυτονόητα. Μόνο που τα λόγια, όταν δεν συνοδεύονται από πράξεις, δεν είναι πολιτική, είναι προσποίηση. Και η προσποίηση δεν σώζει ζώα.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: στον Δήμο Ναυπλιέων, το βάρος της διαχείρισης των αδέσποτων δεν το σηκώνει ο Δήμος. Το σηκώνουν ιδιώτες, φιλοζωικές ομάδες και πολίτες που λειτουργούν σχεδόν στα όρια της εξάντλησης. Ο Δήμος απουσιάζει. Και όταν εμφανίζεται, το κάνει για μια φωτογραφία, μια ανακοίνωση ή στην προκειμένη περίπτωση μια αφίσα.
Το πρόβλημα των αδέσποτων δεν λύνεται με επικοινωνιακά παιχνίδια. Δεν λύνεται με γραφιστικά και συνθήματα που «ρίχνουν στάχτη στα μάτια». Λύνεται με πολιτική βούληση, με χρήματα, με υποδομές, με συνεργασίες, με καθημερινή δουλειά. Και κυρίως, λύνεται με ανάληψη ευθύνης, κάτι που μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να υπάρχει.
Α(Κακός)
