Με βαρύγδουπες λέξεις και υψηλό θεσμικό τόνο ανακοινώθηκε πριν λίγο καιρό η παραίτηση του δημοτικού συμβούλου Ευάγγελου Λαμπρόπουλου από κορυφαίες θέσεις ευθύνης, με αιτιολογία την «απώλεια πολιτικής εμπιστοσύνης» προς τον Δήμαρχο. Μια δήλωση που, εκ πρώτης όψεως, προϊδέαζε για ρήξη, αποστασιοποίηση και ουσιαστική διαφοροποίηση.
Ωστόσο, όσο περνά ο χρόνος, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:
Τι ακριβώς συνέβη με αυτή την απώλεια εμπιστοσύνης;
Διότι, αν η πολιτική εμπιστοσύνη έχει πράγματι κλονιστεί, πώς εξηγείται η μετέπειτα στάση σιωπηρής ή και έμπρακτης στήριξης της δημοτικής αρχής;
Πότε και με ποιον τρόπο αποκαταστάθηκε αυτό που, κατά δήλωση, είχε χαθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να επιβάλλει παραιτήσεις από κορυφαία αξιώματα;
Η ανεξαρτητοποίηση στην αυτοδιοίκηση δεν είναι τυπική διαδικασία.
Είναι πολιτική πράξη με περιεχόμενο. Και το περιεχόμενο αυτό κρίνεται όχι από τις διατυπώσεις των ανακοινώσεων, αλλά από τη στάση, τις ψήφους και τη συνολική παρουσία στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Αν, τελικά, η «ανεξαρτησία» περιορίζεται σε έναν τίτλο χωρίς πολιτικό αντίκρισμα, τότε το ερώτημα μεταφέρεται αλλού:
Μήπως η ρήξη ήταν περισσότερο επικοινωνιακή παρά ουσιαστική;
Μήπως οι παραιτήσεις εξυπηρέτησαν εσωτερικές ισορροπίες, χωρίς πραγματική διαφοροποίηση από τη διοίκηση;
Οι πολίτες που διάβασαν για «κλονισμένη εμπιστοσύνη» δικαιούνται καθαρές απαντήσεις. Όχι γκρίζες ζώνες, όχι διπλούς ρόλους.
Στην πολιτική και ιδίως στην αυτοδιοίκηση, η συνέπεια λόγων και πράξεων δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι προϋπόθεση αξιοπιστίας.
Και η ερώτηση παραμένει ανοιχτή:
Η εμπιστοσύνη χάθηκε στ’ αλήθεια ή απλώς… μπήκε σε παρένθεση;
