Το θέμα του προκάτ στο σχολείο της Νέας Τίρυνθας έχει πάψει προ πολλού να είναι τεχνικό. Έχει μετατραπεί σε πολιτικό φιάσκο και, κυρίως, σε μνημείο εμπαιγμού ενός Συλλόγου Γονέων που ζητά κάτι στοιχειώδες: αξιοπρεπείς συνθήκες για τα παιδιά του.
Η Αντιδήμαρχος Παιδείας εμφανίζεται σταθερά καθησυχαστική, σχεδόν αυτάρεσκη. «Λίγη υπομονή ακόμα», «είμαστε κοντά», «το θέμα προχωρά». Λόγια επαναλαμβανόμενα, κενά, φθαρμένα. Λόγια που, μετά από δύο χρόνια, δεν αποτελούν πλέον κακή εκτίμηση, αλλά συνειδητή επιλογή πολιτικής αδράνειας.
Αν η Παιδεία ήταν πράγματι προτεραιότητα για την ίδια, το ζήτημα θα είχε λυθεί. Αν δεν μπορούσε να το λύσει, θα είχε το πολιτικό θάρρος να το παραδεχτεί. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε τον ασφαλή δρόμο της σιωπής, της μετάθεσης ευθυνών και της επικοινωνιακής διαχείρισης.
Φυσικά, η ευθύνη δεν είναι μονοπρόσωπη. Ο Δήμαρχος Δημήτρης Ορφανός ανέχεται αυτή την εικόνα και ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών Γιώργος Φραγκιουδάκης καλύπτεται πίσω από διαδικασίες. Όμως η Αντιδήμαρχος Παιδείας είναι εκείνη που όφειλε να σταθεί μπροστά. Να πιέσει.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: ένα σχολείο που περιμένει, γονείς που αγανακτούν και μια δημοτική αρχή που δείχνει να πιστεύει ότι ο χρόνος θα σβήσει το πρόβλημα. Δεν θα το σβήσει.
Η Νέα Τίρυνθα δεν ξεχνά. Και οι γονείς δεν είναι ούτε αφελείς ούτε διατεθειμένοι να συνεχίσουν να ακούν τα ίδια λόγια χωρίς πράξεις. Η κοροϊδία, όταν επαναλαμβάνεται επί δύο χρόνια, παύει να είναι αμέλεια. Είναι πολιτική στάση.
Και αυτή η στάση έχει ονοματεπώνυμα.
