Η πρόσφατη ανεξαρτητοποίηση του δημοτικού συμβούλου Βαγγέλη Λαμπρόπουλου από την παράταξη του Δημήτρη Ορφανού συνοδεύτηκε από βαριές δηλώσεις περί «απώλειας εμπιστοσύνης» προς τον δήμαρχο. Μια δήλωση που, αν την έπαιρνε κανείς στα σοβαρά, θα προμήνυε μια ξεκάθαρη πολιτική ρήξη και μια διαφορετική στάση στο δημοτικό συμβούλιο.
Η πραγματικότητα όμως αποδεικνύεται διαφορετική.
Παρά την ανεξαρτητοποίησή του, ο κ. Λαμπρόπουλος συνεχίζει, έστω και έμμεσα, να στηρίζει τις εισηγήσεις, τις αποφάσεις και τη γενικότερη πολιτική κατεύθυνση της δημοτικής αρχής.
Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα:
Ποιο ακριβώς είναι το νόημα αυτής της ανεξαρτητοποίησης;
Όταν ένας αιρετός δηλώνει ότι έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στον δήμαρχο, αλλά ταυτόχρονα ψηφίζει ή διευκολύνει τις επιλογές του, τότε η στάση του δεν μοιάζει με πράξη πολιτικής ευθύνης, αλλά περισσότερο με μια κίνηση τακτικής. Μια κίνηση που δύσκολα πείθει ότι έγινε για λόγους αρχών και όχι για προσωπικούς ή μελλοντικούς υπολογισμούς.
Οι πολίτες δεν ψηφίζουν «μισές ρήξεις» και «βολικές αποστάσεις». Ζητούν καθαρές θέσεις, συνέπεια λόγων και πράξεων και πολιτικό θάρρος. Η ανεξαρτητοποίηση δεν είναι τίτλος τιμής από μόνη της – αποκτά νόημα μόνο όταν συνοδεύεται από πραγματική διαφοροποίηση και ξεκάθαρη στάση.
Αν λοιπόν ο κ. Λαμπρόπουλος πράγματι πιστεύει όσα δήλωσε, οφείλει να το αποδείξει έμπρακτα. Διαφορετικά, η επιλογή του μοιάζει περισσότερο με έναν ελιγμό χωρίς πολιτικό περιεχόμενο, που τελικά υποτιμά και το θεσμό του δημοτικού συμβούλου και την κρίση των πολιτών.
