Δύο χρόνια πριν, τέτοια μέρα, οι πανηγυρισμοί έδιναν και έπαιρναν. Η παράταξη του Δημάρχου Ορφανού, μόλις είχε κερδίσει με εκκωφαντικό τρόπο τον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών, αποσπώντας το εντυπωσιακό 60% των ψήφων. Οι κάτοικοι του δήμου, με ισχυρή εντολή, του έδωσαν τα “κλειδιά” της πόλης και την προσδοκία μιας άλλης, καλύτερης διακυβέρνησης.
Δύο χρόνια μετά, όμως, το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά.
Η παράταξη που άλλοτε θύμιζε αρραγές μέτωπο, σήμερα μοιάζει περισσότερο με… καράβι που μπάζει νερά. Δημοτικοί σύμβουλοι αποχωρούν ο ένας μετά τον άλλον, με διαδοχικές ανεξαρτητοποιήσεις να αποκαλύπτουν μια εσωστρέφεια που δεν κρύβεται πια. Όσα δεν ειπώθηκαν προεκλογικά, τώρα βγαίνουν στην επιφάνεια με τρόπο που δύσκολα μαζεύεται.
Τι μεσολάβησε;
Πού χάθηκε το “όραμα” και η “ενότητα”;
Μήπως τελικά δεν υπήρχαν ποτέ; Ή απλώς ήταν το απαραίτητο περιτύλιγμα για να κατακτηθεί η εξουσία, χωρίς σχέδιο για την επόμενη μέρα;
Κανείς δεν μιλάει επίσημα – αλλά όλοι κάτι ψιθυρίζουν.
Για προσωπικές στρατηγικές, για απουσία συνοχής, για αποφάσεις που λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Για έναν δήμαρχο που δείχνει να έχει χάσει την επαφή με την ομάδα του, αλλά και – ενδεχομένως – με την ίδια την κοινωνία που τον εξέλεξε.
Προεκλογικά, η παράταξη Ορφανού επένδυσε στην εικόνα της “καθαρής λύσης”, με υποσχέσεις για διαφάνεια, συνεργασία και αλλαγή ύφους στη διοίκηση. Σήμερα, όμως, ο απολογισμός γράφεται με αποχωρήσεις, γκρίνια και πολιτική μοναξιά.
Η εικόνα της διοίκησης θυμίζει περισσότερο σιωπηλή διάλυση παρά συντονισμένη πορεία. Και όσο κι αν επιχειρείται να κρατηθούν ισορροπίες, η πολιτική πραγματικότητα στον δήμο δείχνει πως το οικοδόμημα έχει ρωγμές – και μάλιστα βαθιές.
Σαν σήμερα, λοιπόν, αντί για τούρτα γενεθλίων, ένα πικρό πολιτικό ποτήρι – για μια παράταξη που ξεκίνησε με υποσχέσεις και φαίνεται να βουλιάζει στη δική της εσωτερική ασυνεννοησία.
Αν αυτό δεν είναι πολιτικό ναυάγιο εν εξελίξει, τότε τι είναι;
