Οι εικόνες με τους ξεχειλισμένους κάδους και τα βουνά απορριμμάτων δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Έχουν γίνει καθημερινότητα. Κι όσο οι δημότες διαμαρτύρονται, άλλο τόσο η δημοτική αρχή δείχνει να μένει ατάραχη, σαν να μην αντιλαμβάνεται ότι η πόλη πνίγεται.
Η αρμόδια αντιδήμαρχος μοιάζει να έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα της γειτονιάς. Οι πολίτες, αντί να βλέπουν έργο, βλέπουν αδράνεια και αδιαφορία. Η καθαριότητα, όμως, δεν είναι λεπτομέρεια· είναι δείκτης πολιτισμού, δημόσιας υγείας και –φυσικά– πολιτικής υπευθυνότητας.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αισθητικό. Όταν μια διοίκηση αδυνατεί να δώσει λύση σε ένα τόσο βασικό ζήτημα, τι μήνυμα στέλνει; Ότι η καθημερινότητα του δημότη δεν είναι προτεραιότητα. Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το υποτιμήσουν, έχει το δικό του πολιτικό κόστος.
Γιατί μπορεί τα σκουπίδια να μαζεύονται μερικές φορές με καθυστέρηση, αλλά η εικόνα της αδιαφορίας μένει. Και αυτή η εικόνα είναι πιο δύσκολο να «συμμαζευτεί».
