Κατά δήλωση του γ.γ. του ΟΗΕ (Α. Γκουτέρες): «Εάν δεν θέσουμε υπό έλεγχο την παγκόσμια κρίση του νερού, δεν θα μπορέσουμε να σημειώσουμε πρόοδο στους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης».
Τα όρια των υδατικών αποθεμάτων του Πλανήτη μας έχουν ήδη παραβιαστεί για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία, ενώ στο τέλος της δεκαετίας οι ανάγκες για νερό, υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσουν κατά περίπου 40% τα διαθέσιμα αποθέματα.
Η λειψυδρία αποτελεί ένα σημαντικό κίνδυνο για τον Πλανήτη μας, που εντείνεται λόγω Κλιματικής Κρίσης, αλλά και λόγω μη ορθολογικής διαχείρισης του φυσικού πόρου.
Η λειψυδρία έχει κάνει έντονη την εμφάνισή της και στην Πατρίδα μας. Η κατάσταση των υδατικών αποθεμάτων προκαλεί έντονη ανησυχία για το Μέλλον, ενώ η ερημοποίηση ολόκληρων περιοχών της χώρας, αποτελεί ορατό κίνδυνο.
Στην πρόσφατη κυβερνητική σύσκεψη με αυτό το θέμα, ο Κ. Μητσοτάκης δήλωσε: «Το νερό είναι και θα παραμείνει δημόσιο αγαθό, όπως προβλέπει το Σύνταγμα και η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας».
Καλές οι δηλώσεις, αλλά στην πράξη τι γίνεται; Τι σημαίνει « Βιώσιμες εταιρείες ύδρευσης, άρδευσης και αποχέτευσης, με στόχο αποδεκτό κόστος για όλες τις χρήσεις», όπως προτείνει ο κ. Πρωθυπουργός;
Από τα ανωτέρω είναι εμφανές, ότι οι πραγματικοί στόχοι της Κυβέρνησης είναι η ιδιωτικοποίηση, δια της «πλαγίας οδού». Γίνεται εμφανές ότι η ένταξη του Νερού στην ΡΑΑΕΥ(ρυθμιστική Αρχή απορριμμάτων, ενέργειας και υδάτων)με το νόμο 5037/23, δεν ήταν τυχαία κίνηση! Ξεπουλιέται δηλαδή το Νερό στις συνθήκες της «Αγοράς» και στον «Ανταγωνισμό» του κέρδους.
Η δρομολογούμενη δε, εδώ και καιρό και με βάση κυβερνητικές εξαγγελίες, συγχώνευση των ΔΕΥΑ, ώστε μέσω ΣΔΙΤ(σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση δικτύων Ύδρευσης, γίνεται πραγματικότητα.
Η σύγχρονη λογική, που η κυβέρνηση Μητσοτάκη την προσεγγίζει ελάχιστα, μιλάει για μία οικονομία όπου η κοινωνική, η οικονομική και η περιβαλλοντική διάσταση σε τοπικό επίπεδο πετυχαίνει μία ισόρροπη αρμονική συνύπαρξη, πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για το βασικό στοιχείο της ζωής, το Νερό.
Η δημιουργία συγκεντρωτικής εταιρείας που θα διαχειρίζεται τα υδατικά αποθέματα ετερόκλητων περιοχών και διαφορετικών τοπικών αναγκών, θα οδηγήσει σε απόλυτη εξάρτηση των περιφερειών από την εκάστοτε κεντρική εξουσία.
Σταδιακά αυτή η εξάρτηση θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών και σε μία αγορά που θα γίνεται βορά ανεξέλεγκτων καταστάσεων, όπως για παράδειγμα έγινε με την ΔΕΗ και τον τομέα ενέργειας στην χώρα μας.”
Υπενθυμίζουμε ότι, ο ΟΗΕ με ψήφισμά του αναγνώρισε ως « θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα» την πρόσβαση στο νερό και τις εγκαταστάσεις διαχείρισης για παροχή ασφαλούς νερού.
Με την Οδηγία δε, 2000/60/ΕΚ η Ευρωπαϊκή Ένωση καθιέρωσε πλαίσιο προστασίας των επιφανειακών, υπόγειων, μεταβατικών και παράκτιων υδάτων. Στην εν λόγω Οδηγία αναφέρεται ότι το νερό δεν είναι εμπορικό αγαθό και η παροχή νερού είναι υπηρεσία γενικού συμφέροντος .
Πρέπει να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα παραπέμφθηκε στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για παραβίαση δύο αλληλοσυμπληρούμενων Οδηγιών σχετικά με τη διαχείριση Υδάτων και των σχεδίων διαχείρισης κινδύνων πλημμύρας (Οδηγίες 2000/60/ΕΚ και 2007/60).
Ως Κίνημα Δημοκρατίας είμαστε αντίθετοι σε όποιες προσπάθειες και με οποιοδήποτε τρόπο, ιδιωτικοποίησης του Νερού.
Απαιτείται η υιοθέτηση της κυκλικής οικονομίας στη διαχείριση των υδατικών πόρων με προώθηση της επαναχρησιμοποίησης επεξεργασμένων εκροών και την αξιοποίηση άλλων μη συμβατικών πηγών νερού, όπως είναι το νερό της βροχής.
Απαιτούνται γενναία έργα αναβάθμισης και αποκατάστασης των δικτύων για μείωση των υψηλών διαρροών και η υιοθέτηση νέων γεωργικών πρακτικών (έξυπνη γεωργία), καθώς η γεωργία καταναλώνει περί το 80% της συνολικής κατανάλωσης στη χώρα.
Απαιτείται προστασία των δασικών οικοσυστημάτων, έργα ορεινής υδρονομίας για εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα και αντιπλημμυρική προστασία.
Απαιτείται αντί της σταδιακής, επί σκοπού, απίσχνασης των Δημοτικών Εταιρειών Ύδρευσης και Αποχέτευσης, αυτές θα έπρεπε, μέσω στήριξης και από το Ταμείο Ανάκαμψης, να ενδυναμωθούν οικονομικά, οργανωτικά και αυτοεπενδυτικά έτσι, ώστε να ανταποκρίνονται στα έργα εκμετάλλευσης, συντήρησης των Δικτύων Ύδρευσης και Αποχέτευσης, όπως και σε έργα ορθολογικής διαχείρισης των υδατικών πόρων κάθε Περιφερειακής ενότητας.
ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
