Μέσα σε ένα κλίμα τοξικής αντιπαράθεσης, με στοχοποιήσεις αντί για απαντήσεις, η πολιτική ευθύνη απουσιάζει.
Η διαχείριση του δημόσιου λόγου στα δημοτικά συμβούλια έχει μετατραπεί σε μια άσκηση υπεκφυγής και σιωπής. Εκεί που θα περίμενε κανείς καθαρές πολιτικές θέσεις και αποφασιστικότητα, βρίσκει αμηχανία, αοριστία και… επιτροπές.
Γιατί όταν δεν υπάρχει βούληση για ουσιαστική αντιμετώπιση, υπάρχει πάντα χώρος για μια επιτροπή.
Οι συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου αποκαλύπτουν καθημερινά μια ανησυχητική αλήθεια: τα μεγάλα ζητήματα δεν αντιμετωπίζονται πολιτικά αλλά επικοινωνιακά. Εκεί που υπάρχει πίεση, εμφανίζεται ένας “μηχανισμός”, μια “διαδικασία”, μια υπόσχεση ότι «θα το δούμε».
Η μπάλα πάει στη σέντρα και όλοι περιμένουν το επόμενο ημίχρονο. Αλλά αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι καθυστέρηση.
Η υπόθεση της Καραθώνας, για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστική.
Ξεκάθαρη θέση δεν υπήρξε ποτέ μόνο ένα ψήφισμα που “θα φέρουμε”.
Μια υπόσχεση χωρίς περιεχόμενο, σε ένα ζήτημα που αγγίζει άμεσα την κοινωνία και τη βιώσιμη ανάπτυξη του τόπου.
Επιτροπές ως άλλοθι και εργαλείο στοχοποίησης.
Η επίκληση της “διαφάνειας” γίνεται όλο και πιο συχνή όχι ως πρακτική, αλλά ως ρητορικό καταφύγιο. Όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση, αναλαμβάνει η επιτροπή.
Μόνο που ο δημότης πλέον καταλαβαίνει:
αν ήθελε πραγματικά η διοίκηση να προχωρήσει σε κάθαρση, δεν θα το έκανε μέσα από κλειστές διαδικασίες και ελεγχόμενες αναθέσεις καθηκόντων.
Θα το έκανε δημόσια, με ίσα κριτήρια και καθαρούς όρους.
Αντί αυτού, παρακολουθούμε τη στοχοποίηση συγκεκριμένων προσώπων, ενώ άλλες υποθέσεις αφήνονται στο περιθώριο. Δεν πρόκειται για τυχαία επιλογή. Πρόκειται για σχεδιασμό. Και ο σχεδιασμός αυτός δεν εξυπηρετεί τη διαφάνεια αλλά την πολιτική ισορροπία μιας διοίκησης που τρέμει το κόστος των επιλογών της.
Ο δημότης βλέπει, κρίνει, δεν ξεγελιέται.
Στην καθημερινότητα, οι πολίτες ζουν τις πραγματικές πράξεις.
Βλέπουν πού υπάρχει δουλειά, πού υπάρχει απουσία.
Αντιλαμβάνονται ποιος κινείται με συνέπεια και ποιος αυτοσχεδιάζει επικοινωνιακά.
Το πολιτικό κενό δεν καλύπτεται με θεσμικά προσχήματα αποκαλύπτεται.
Και το κυριότερο: αν η “διαφάνεια” χρησιμοποιείται για να χτυπήσει αντιπάλους, τότε πρόκειται για εργαλείο, όχι για αρχή.
Αυτός που επιλέγει να επιτεθεί σε πρόσωπα αντί να δώσει πολιτικές λύσεις, δεν διεκδικεί κάθαρση.
Πολιτική χωρίς ευθύνη δεν είναι πολιτική.
Σήμερα, στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου δεν κυριαρχεί η σύνθεση ή ο διάλογος. Κυριαρχεί η αμηχανία, η υπεκφυγή, και η μετατόπιση ευθυνών.
Μέσα σε ένα κλίμα τοξικής αντιπαράθεσης, με στοχοποιήσεις δεξιά και αριστερά, δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική ευθύνη.
Υπάρχει μόνο μικροπολιτική και η ανάγκη διατήρησης ισορροπιών με κάθε κόστος.
Το ερώτημα που μένει τελικά είναι:
Θέλουμε έναν Δήμο με αλήθεια ή έναν Δήμο με προσχήματα;
Θέλουμε κάθαρση ή “θεσμικό θέατρο”;
Θέλουμε συνέχεια ή απλώς να σωθεί η παρτίδα κάθε φορά;
Ο καθένας δίνει τις απαντήσεις του. Αλλά ο δημότης έχει ήδη αρχίσει να δίνει τις δικές του. Και είναι πολιτικά ξεκάθαρες.
ΕΛΕΝΑ ΛΕΖΕ
