Ζούμε σε μια εποχή όπου η πολιτική σκηνή μοιάζει εγκλωβισμένη σε έναν αέναο κύκλο αντιπαραθέσεων.
Ο δημόσιος λόγος χαρακτηρίζεται από καχυποψία, διαρκή σύγκρουση και προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών.
Λες και η ουσία της πολιτικής είναι το πώς θα φανεί κάποιος λιγότερο υπεύθυνος από τον προηγούμενο, όχι πώς θα προσφέρει κάτι περισσότερο στον επόμενο.
Ζούμε ένα διαρκές κλίμα αντιπαράθεσης που σπάνια καταλήγει σε λύσεις.
Η Δημοτική Αρχή αναλώνεται στην αποδόμηση του έργου της προηγούμενης, στην οικειοποίηση όσων θετικών έχουν προχωρήσει, και στην απόδοση όλων των προβλημάτων σε «παρακαταθήκες» του παρελθόντος.
Έτσι, η πολιτική αποκτά χαρακτηριστικά κοντόφθαλμης διαχείρισης: προτεραιότητα δεν είναι τι θα γίνει, αλλά πώς θα φανεί.
Η πραγματικότητα είναι απογοητευτική: έργα που οικειοποιούνται από όσους δεν τα ξεκίνησαν, πολιτικές χωρίς συνέχεια, ευθύνες που μεταφέρονται στο παρελθόν και στόχοι που διαρκώς μετατίθενται στο μέλλον.
Στην πράξη, η χάραξη μακροπρόθεσμης πολιτικής συχνά παραμερίζεται, για χάρη του πολιτικού κόστους ή του εντυπωσιασμού της στιγμής.
Αναρωτιέται κανείς: τι σημαίνει τελικά πολιτική για ορισμένους;
Είναι η υπεύθυνη υλοποίηση έργων, η δέσμευση σε στόχους, η λογοδοσία και η συνέχεια της ανάπτυξης;
Ή μήπως είναι ένας μηχανισμός ελιγμών και ευφυολογημάτων, όπου οι αποτυχίες αποδίδονται πάντα στους «προηγούμενους» και οι επιτυχίες διεκδικούνται χωρίς ντροπή, ακόμη κι όταν δεν τους ανήκουν;
Η πολιτική δεν μπορεί να είναι απλώς διαχείριση εντυπώσεων.
Οφείλει να είναι ένα διαρκές συμβόλαιο με την κοινωνία.
Και η κοινωνία όσο παραμένει απαθής ή απλώς παρατηρητής επιτρέπει αυτόν τον φαύλο κύκλο να αναπαράγεται.
Ίσως είναι καιρός να θυμηθούμε ότι πολιτική σημαίνει πάνω απ’ όλα ευθύνη, όχι επίρριψη ευθυνών. Σημαίνει συνέχεια, όχι ακύρωση του χθες.
Σημαίνει πράξη, όχι μόνο λόγια.
Δεν έχει σημασία ποιος ξεκίνησε ένα έργο αλλά αν ολοκληρώνεται και ωφελεί την κοινωνία.
Κάνουμε τα αυτονόητα να φαίνονται πάντα πολύ μεγάλα!
Έλενα Λεζε
